Zabawa 22 stycznia 2014

Dawno, dawno temu… czyli bajki bez cenzury

 Ostatni dzień roku, czyli tradycyjnie – impreza! Taaak, tylko jak tu imprezować, jak po pierwsze nie ma z kim dziecka zostawić, po drugie dziecko chodzi późno spać, po trzecie wszyscy domownicy zakatarzeni? No cóż, impreza niejedno ma imię ;)

Moje dziecko ma cztery i pół roku i uwielbia dyskutować, no to sobie podyskutowałyśmy z końcem roku i to całkiem ostro. O czym? A o królewnie Śnieżce. Jeśli myślicie, że o bajce nie da się dyskutować to jesteście w błędzie, da się i to długo. Duśka przyniosła dwie książki z tą bajką, jedna wydana w latach sześćdziesiątych, druga kilka lat temu, moim zdaniem obie wypaczone. A czemuż to? Ano temu, ze w tych bajkach zło nie zostało napiętnowane i ukarane. Zła królowa, która zleciła zabójstwo Śnieżki (bzdurą jest, że wysłała ją do lasu, to leśniczy się zlitował) w żaden sposób nie została ukarana, ot – nic się przecież takiego nie stało, prawda? Podarowanie zatrutego jabłka to też nie powód do choćby pogrożenia palcem.

Najpierw powiedziałam dziecku jak było naprawdę. W wersji braci Grimm zła królowa kazała Śnieżkę zastrzelić, a gdy dowiedziała się że mała królewna żyje, trzy razy próbowała ją zabić, pierwszy raz za pomocą zbyt ciasno zawiązanego gorsetu, drugi – wpinając jej we włosy zatruty grzebień, trzeci – częstując zatrutym jabłkiem. Na koniec gdy wszystko się wydało, królowej przypalono pięty i wygoniono do lasu, lub w drugiej – brutalniejszej wersji – założono jej na stopy rozpalone do czerwoności żelazne buty, w których musiała tańczyć na weselu królewny tak długo, aż padła martwa na ziemię. Dziecko przyjęło do wiadomości, że królowa była złą czarownicą, nienawidziła Śnieżki, chciała ją skrzywdzić i za to spotkała ją kara. Ani razu nie powiedziała, że jej królowej szkoda, że ją bolało, ani nic takiego. Widocznie przekaz trafił – królowa była zła i za swoje złe czyny zapłaciła.

Tego kiedyś uczyły bajki, dobro wygrywało, zło było karane. Wilk z bajki o Czerwonym Kapturku został zabity, Smok Wawelski pękł, Czarownica została spalona – takie prawa rządzą w świecie baśni, moim zdaniem słuszne prawa.

Trochę wyłamywał się Andersen, u niego zawsze najmłodszy i najukochańszy brat zostawał ze skrzydłem łabędzia, kruka czy wrony zamiast ramienia, bo siostra nie zdążała upleść wystarczającej liczby koszul z pokrzyw. Wyobrażacie sobie jakie to musiało być bolesne? Andersen był zwyrodnialcem, no ale cóż – plotka głosi że był nieślubnym synem duńskiego króla, oddanym na wychowanie praczce. Jeśli to prawda to nie dziwię się, że był sfrustrowany i pisał okrutne bajki.

Zostawmy Andersena, wróćmy na nasze podwórko. Dlaczego w dzisiejszych czasach poprawności politycznej nie można otwarcie mówić że czarne jest czarne a białe białe? Dlaczego nie można wyraźnie pokazać, że zło jest złe i należy je karać? Ile lat musi skończyć dziecko, żeby się dowiedzieć, że zło nie jest bezkarne? Mam czekać do matury czy do dyplomu?

Kiedyś każde dziecko znało wierszyk o murzynku Bambo, teraz już niekoniecznie bo słowo Murzyn jest ponoć niepoprawne politycznie. To niby jak mówić na Murzynów? Czarni nie wolno, Czarnuch, Asfalt czy Brudas to rzeczywiście obraźliwe, w Europie mówić Afroamerykanin to jakby idiotyczne, Afroeuropejczyk? Jest w ogóle takie słowo? Jakoś nie zauważyłam, żeby Azjaci robili wielkie halo z faktu że są Żółci. Znacie takie słowo jak Azjoamerykanin, albo Indoamerykanin? Ja nie znam. Kiedyś byli Biali, Żółci i Czarni i jakoś nikomu to nie przeszkadzało, teraz nawet Bolek i Lolek są niepoprawni politycznie bo propagują homoseksualizm.

W bajce o kwiecie paproci na końcu ziemia się rozstąpiła i pochłonęła niedobrego syna, który nie zaopiekował się starą matką, ciekawa jestem jak to jest przedstawione w nowej wersji, ale nie sprawdzę bo nie chcę się denerwować. Ale jak wiecie, to napiszcie, może któraś z blogowych koleżanek mnie za rękę potrzyma, jak mi się ciśnienie podniesie.

Kiedyś bajki miały uczyć i wychowywać, dziś są przede wszystkim zabawiaczami, w skróconych i złagodzonych wersjach stare dobre bajki zamieniają się w… właściwie to nie wiem w co. Najbardziej pasuje mi słowo „podróba”

Ja podjęłam decyzję o wychowywaniu dziecka na takich bajkach na jakich mnie wychowano, bez oszukiwania, że na świecie nie ma zła, bez pomijania tego tematu. Zło jest i jest go coraz więcej. Jak nauczyć dziecko ostrożności nie przekazując od początku prostej prawdy, że nie każdy jest dobry?

Chyba Wam kiedyś pisałam, pamiętam z dzieciństwa kolejki w sklepach, a przed sklepami dzieci śpiące w wózkach. Ja bym się nie odważyła zostawić dziecka w wózku przed sklepem, nie te czasy… Dlatego u nas w domu baśnie braci Grimm nie przechodzą cenzury. A Mikołaj pod choinkę położył książkę z wierszami Juliana Tuwima, więc już niebawem Duśka będzie deklamowała Murzynka Bambo. Nie po to, żeby się uczyć rasizmu, ale by się nauczyć, że ludzie są różni, mają różny kolor skóry, ale nie to dzieli ich na lepszych i gorszych.

A wracając do Śnieżki, czarownica była zazdrosna, zawistna, zleciła zabójstwo, trzy razy próbowała zamordować królewnę, takie są fakty. Ile za to przewiduje kodeks karny?

No i tak właśnie minął mi Sylwester, a w Nowy Rok znalazłam w internecie wersję bajki bez cenzury i tylko taka będzie od dziś u nas w domu czytana.

Źródło zdjęcia: Flickr

9
Dodaj komentarz

avatar
3 Comment threads
5 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
4 Comment authors
MagdaMirellaEdyta WilkMaria Ciahotna Recent comment authors
  Subscribe  
najnowszy najstarszy oceniany
Powiadom o
Maria Ciahotna
Gość
Maria Ciahotna

Cóż, takie rzeczywiście czasy, że wszystko traktuje się „łagodnie”, „pokojowo” i „bardzo poprawnie”, choć jak słusznie zostało zauważone, bajki i baśnie są przecież od tego, by w prosty sposób pokazać walkę dobra i zła. U nas czytane są różne wersje bajek, w zależności od wydania – w jednej Wilk kapturkowy zostaje zastrzelony, w innej gajowy przepędzi go gdzie pieprz rośnie… Córeczka (4 latka) uwielbia te różnice, sama często bawi się czy to w kopciuszka czy w kapturka, zawsze jednak dobro jest górą – choć miewa udane próby resocjalizacji macochy i niedobrych sióstr – tłumaczy im, że powinny być grzeczne wobec… Czytaj więcej »

Mirella
Gość
Mirella

Oczywiście jak Duśka była młodsza to i bajki były w trochę łagodniejszych wersjach, ale teraz to już prawie pięciolatka i nie widzę powodu ukrywać przed nią jaki naprawdę jest świat.
Prób resocjalizacji macochy jakoś u nas nie było, widać nie zasłużyła na drugą szansę ;)
A czy Afryka to nadal czarny kontynent? Dla mnie tak! Nazywanie rzeczy po imieniu jest w moim pojęciu jak najbardziej na miejscu, a ta cała poprawność polityczna to czysta hipokryzja.

Edyta Wilk
Gość

Moim Oszołomkom podsuwam tylko stare tradycyjne wersje. Moje zdanie jest takie: w domu mają sielsko, anielsko. Nie ma przemocy, nie ma zawiści a bajki świetnie pokazują kalejdoskop charakterów, uczuć, zachowań. Ot chociażby otrucie królewny? Dzieci się na tym przykładzie uczą, czego nie powinno się robić, co to jest przykrość, rozpacz, żal itd… Poprawni politycznie niech zaczną być politycy…

Mirella
Gość
Mirella

„Poprawni politycznie niech zaczną być politycy…” – będę to cytować! Mogę?

Edyta Wilk
Gość

Proszę;)

Mirella
Gość
Mirella

Dziękuję ;)

Magda
Gość
Magda

Moja prawie dwuletnia córeczka uwielbia wierszyk o Murzynku Bambo :) Wszystkie ludziki lego, które mają ciemniejszy kolor skóry nazywa Bambo…tak sama z siebie to skojarzyła. Natomiast kiedyś jak robiłyśmy wspólnie ciasto murzynek to też nazwała go Bambo i od tej pory pieczemy Bambo a nie murzynka :) Jesli chodzi o bajki to nrazie też jesteśmy na etapie tych spokojniejszych…, uwielbiamy wierszyki i córka coraz więcej zapamiętuje tak samo jak to się ma do pioseneczek które słuchamy i śpiewamy :) Myślę, że lepiej poprzez bajki pokazywać relacje te złe i dobre niż miała by się przekonać w rzeczywistości choć to nieuniknione… Czytaj więcej »

Mirella
Gość
Mirella

No właśnie, nie da się dziecka ustrzec przed złem, w końcu się z nim spotka niestety; powinno być na to przygotowane, takie przynajmniej jest moje zdanie, stąd u nas bajki otwarcie i wyraźnie pokazujące dobro i zło.

Kulinaria 19 stycznia 2014

Ekspresowe muffiny

Dałam się już Wam poznać, jako „Pani Szybkie Ciasto” – a że przypadło Wam do gustu, nie mogę Was zawieść! Więc gdy głodni goście dobijają się do drzwi, dzieci jęczą, że się nudzą, a dobra ciocia wytyka Ci zeszłoroczny zakalec… łap za miskę, łyżkę – a w 25 minut rozprawisz się z nimi wszystkimi!

Dziś na cukierniczej paterze serwujemy babeczki, a raczej muffinki. Czyli podpatrzone cudo z programu kulinarnego w polskim i ekspresowym wydaniu na każda okazję!

Ja uwielbiam je robić razem z córką – to ciasto, które 3-latek może przygotować prawie samodzielnie. Jedyne co trzeba zrobić to wsypać i wlać składniki do michy i zamieszać! A jak mało zmywania!

Są świetne na jesienną chandrę, wiosenny piknik i wystawne przyjęcie. A więc do dzieła – robimy ekspresowe muffiny!

Składniki:

Suche:

1 ¾ szklanki mąki (absolutnie obojętnie jakiej byle pszennej)
2 łyżki ciemnego kakao (jeżeli lubicie wytrawny smak można zaszaleć na ciut więcej)
¾ szklanki cukru pudru  (jeśli daję więcej kakao, dodaję pełną szklankę cukru pudru)
2 łyżeczki proszku do pieczenia
½ łyżeczki sody
1 cukier waniliowy (lub kilka kropel aromatu waniliowego do ciast)

Mokre:

1 szklanka mleka
⅓ szklanki oleju (bez stresu, tak na oko)
1 jajko

Dodatki ekstra:

Tabliczka czekolady
Ulubiona konfitura – najlepiej wiśniowa, malinowa

Jeżeli planujecie babeczki w formie wystawnej można pokusić się o krem do tortów „na górę” i jakieś dekoracje.

„Przyda się”:

Blacha do pieczenia muffinów (taka taca z dziurkami na babeczki) lub foremki do babeczek (metalowe – trzeba wyłożyć papilotkami, silikonowe – saute)
Papilotki do babeczek
Drewniany patyczek do szaszłyków

Przygotowanie:

1. Piekarnik nagrzewam do temperatury ok. 175-200 stopni Celsjusza – w starym przedpotopowym sprzęcie piekłam je w temp. ok. 200 stopni, w nowym piecu z termo obiegiem 175 było w sam raz.

2. Wyjmuję sprzęt: 2 miski, łyżkę i szklankę (szaleństwo ;P )

3. W jednej misce mieszam wszystkie suche składniki, w drugiej mniejszej wszystkie mokre. Następnym krokiem jest wlanie mokrych do suchych. Mieszam. Naprawdę dziecko może to wykonać, ponoć im więcej „purchli” tym smaczniejsze baby!

4. Opcjonalnie siekam nożem czekoladę (lubię łączyć trochę mlecznej i trochę ciemnej, gorzkiej czekolady) – byle jak, na niewielkie kawałki i wrzucamy do ciasta. Mieszam wszystko razem.

To zajmuje 5-10 minut. Jeśli zlecimy prace maluchowi, dodajmy drugie tyle i rozłóżmy na podłodze gazetę, łyżki bywają złośliwe i po co zamiatać mąkę z podłogi?!

5. I tu najmniej przyjemna część zadania (mówię tak bo zawsze zababrzę dookoła mimo moich usilnych starań): czyli nakładanie. Do blachy wkładam papilotki. Ciasto ma konsystencję bardzo gęstej śmietany lub serka. Nakładam łyżką do papilotek. Najlepiej zaopatrzyć się w 1 dużą łyżkę i 1 łyżeczkę. Łyżeczką zsuwamy ciasto z łyżki. Nakładam mniej więcej do ¾ (takie maksimum, może być mniej). Ciasta wystarczy na 12 dużych i pękatych babeczek o średnicy 5 cm. Jeżeli spadło nam ciasto nie tam gdzie planowałam wycieram, podczas pieczenia będzie się przypalać i psuć kuchenne zapachy.

Jeżeli chcemy wzbogacić babeczki konfiturą, na górę wrzucam malutką łyżeczkę. W czasie pieczenia nadzienie schowa się w środku.

Dla smakoszy:

Można nie dodawać kakao do suchych składników, a na sam koniec. Część ciasta odłożyć do miseczki, następnie dodać do niego nieco wanilii lub aromatu/olejku waniliowego. Do pozostałego ciasta dopiero dodać kakao – w ten sposób zrobimy babeczki  dwukolorowe: czekoladowe-waniliowo. Waniliowe ciacho dodajemy tak jak konfiturę dopiero do foremek napełnionych masą czekoladową .

Pieczenie:

Trwa około 15-20 minut w zależności od naszego piekarnika i tego czy dodamy mokrą konfiturę (wtedy zakładamy, że dłużej). Czekamy, aż urosną i ściemnieją. Najlepiej wykonać próbę patyczkiem – czyli wbijamy patyk do szaszłyków w babeczkę i sprawdzamy czy po wyjęciu zostało na nim lepkie ciasto.
Suchy patyk = gotowe babeczki

I gotowe! Prawda że szybkie, proste i smaczne?

mufina

mufiny2

Zdjęcia: Hanna

3
Dodaj komentarz

avatar
  Subscribe  
najnowszy najstarszy oceniany
Powiadom o
Budująca Mama
Gość
Budująca Mama

Kochana! Dziękuję! Nie mam miksera, a słodkiego się chce, oj chce i zaraz zaczynam robić :) tylko mi jajca dojadą :D i napiszę jak smakowały

Edyta Wilk
Gość

Te też wypróbuję ;)

mysia-sia
Gość
mysia-sia

właśnie w piekarniku mufiny z twarożkiem. ciekawe jak to połączenie się sprawdzi ;)

Emocje 17 stycznia 2014

Nie taki gender straszny, jak go malują

Chyba ciężko spotkać człowieka, który w ostatnim czasie nie usłyszał magicznego słowa gender. Społeczna dyskusja trwa, a z nią tworzy się masa interpretacji odbiegających od prawdy.

Czym jest gender?

Gender to nic innego jak określenie płci (nie z punktu biologicznego), szerzej – płci kulturowej, społecznej. Dokładniej oznacza to określone zachowania, role i stereotypy przypisane płci w danej kulturze. Przekazywane są one w procesie socjalizacji. Nauka polega na mimowolnej obserwacji otoczenia i powtarzaniu zachowań innych osób tej samej płci.

Nie jest to niczym nowym, zaskakującym a już na pewno nie kontrowersyjnym. W praktyce ma polegać na programie równościowym i w przedszkolach właściwie jest od zawsze, a przynajmniej od czasu kiedy to ja do niego chodziłam. Kąciki zabaw tworzone były (i są) pod względem tematycznym, chłopcy bawili się lalkami, dziewczynki urządzały wyścigi samochodowe. Żadnych stereotypów że chłopcy mają klocki a dziewczynki misie. Nauka polegała na przedstawianiu zawodów, a nie klasyfikowaniu na żeńskie i męskie.

Jak do tej pory nie widzę w tym niczego niewłaściwego. Dziwię się głosom, że gender to zło i trzeba chronić przed nim nasze dzieci. Nie wiem też skąd wzięło się przeświadczenie, że dziecko ma wybrać czy chce być dziewczynką czy chłopcem? Ono ma nadaną płeć zaraz po urodzeniu i nikt jej zmieniać nie będzie. Płeć z punktu biologicznego ma określone cechy i przekształcić je można jedynie operacyjnie (tu faktycznie może zakrawać o kontrowersję).

Istnieje rozróżnienie w języku angielskim słowa „płeć”: sex – płeć biologiczna, gender – płeć społeczna. Ta druga to nic innego jak zespół stereotypów i podziału ról powszechnie uznanych za właściwe dla danej płci. I to nad tym chcą pracować między innymi pedagodzy. Dziecko może wybrać czym chce się zajmować, a co jest ze społecznego punktu widzenia przypisane konkretnej płci, natomiast nie jest jednoznaczne z jej zmianą.

Jest też spora różnica między prawem wyboru a przymusem – dziecko MOŻE łamać stereotyp, ale NIE MUSI. Dorośli zatem nie powinni determinować tych zachowań, pozwalając by dziecko mogło intuicyjnie dokonywać wyborów. Założę się, że większość z Was zgadza się z założeniami zmian wprowadzanych za sprawą gender, a konkretniej z programem równościowym,  a nawet o tym nie wie.

Kto z Was zgadza się z tym, że chłopaki nie płaczą, dziewczynki nie biegają, rolą ojców jest utrzymanie rodziny, a matek wychowanie dzieci i prowadzenie domów, że fryzjerką jest tylko kobieta, a kierowcą zawodowym mężczyzna? Jeśli odpowiedzieliście przecząco to znaczy, że bliski jest Wam program mówiący o gender.

Idąc dalej – pewnie od dawna wychowujecie dzieci w myśl jego założeń nie utrwalając stereotypów płci – sama obserwuję to od dawna. Łamiąc je nikt nie odbiera męskości czy kobiecości danej osobie. Nie wiem skąd wzięło się tyle bredni na ten temat. Gdyby nie równość płci w naszym kraju pewnie dziś nie potrafiłybyśmy pisać i czytać, bo wiadomo, że dostęp do edukacji dziewczynek na przestrzeni wieków był ograniczony. Nie miałybyśmy równych szans awansu zawodowego.

Żyjąc w myśl tych założeń budujemy świadomość społeczną – bez względu na płeć mamy takie same prawa na płaszczyźnie życia prywatnego, zawodowego, politycznego czy społecznego.

Kilka dni temu usłyszałam w telewizji wypowiedź mamy, kiedy jej córka zapytała czy jest zaszczepiona przeciw gender…. Słysząc poglądy pewnej grupy społecznej wygłaszanych na forum, zastanawiam się czy ta „szczepionka” im przypadkiem nie zaszkodziła i pozbawiła umiejętności logicznego myślenia. Mam nadzieję, że według ich nauk jednak będą potrafili oddzielić ziarno od plew, a ziarnem tym będą tylko rzetelne informacje.

Źródło zdjęcia: Flickr

6
Dodaj komentarz

avatar
  Subscribe  
najnowszy najstarszy oceniany
Powiadom o
Budująca Mama
Gość
Budująca Mama

Jak jak się wczytałam już wcześniej w definicję gender, to stwierdziłam jasno, że Panowie ubrani na czarno definicji tej nie znają :P i nie wiedzą o czym mówią :) U nas jest zdrowo, choć lekko stereotypowo, jednak z pewnymi odchyłami w stronę równości.

AalillaA
Gość
AalillaA

Ile ludzi, tyle opinii, szkoda tylko, że zdecydowania większość zamiast sprawdzając fakty i definicje wyrobić sobie własne zdanie i poglądy, powtarzają tylko kolejne brednie. No ale cóż, w takim kraju już żyjemy, gdzie skandal i plotka to najlepsza rozrywka.

Joanna J
Gość
Joanna J

w podstawówce na ZPT też był dżender, dziewczynki zbijały karmniki, chłopcy robili szaliki na drutach i jakoś nikt nie protestował.

(nie)Magda(lena)
Gość
(nie)Magda(lena)

Czyli wychodzi na to, że słowo gender jest z nami od dawna, nie wiadomo z jakiego powodu zrobił się teraz wokół niego szum

Panna Matka
Gość
Panna Matka

jak nie ma wroga to trzeba go sobie wykreować.
jak kościół ma coś na sumieniu to zmienia kierunek patrzenia( byleby nie na nich)

stąd nagłe „zainteresowanie” gender

top-facebook top-instagram top-search top-menu go-to-top-arrow search-close