Dziecko nie chce jeździć w gondoli? Ja znalazłam tylko jedno rozwiązanie


Nie dziwcie się temu, nie wszystkie niemowlaki są miłośnikami podróżowania w wózkach. Mój najmłodszy syn też nie był, do czasu. Ale o tym za chwilę.
Jeśli jesteś mamą malucha, który na widok wózka dostaje wręcz alergii, chyba dobrze wiesz, o czym mowa. Przez 4 miesiące, kiedy miałam wyjść z dzieckiem na dwór, oblewał mnie zimny pot. Bo co to za przyjemność ubierać dzieciaka (w moim przypadku dyrygować dwójką starszych i ubierać niemowlę) dobry kwadrans, gdy sama już gotowałam się w zimowej kurtce i wracać do domu po kolejnym przysłowiowym kwadransie.

Spacery były tragiczne i szczerze cieszyłam się, gdy psuła się pogoda. Nie musiałam taszczyć się z wózkiem, słuchać wrzasków najmłodszego i jęczenia starszych, że mały wrzeszczy. Nikt się za mną nie oglądał i nie komentował (raz się zdarzyło pełne oskarżenia – “ale to dziecko płacze”).

Na dworze dostawałam białej gorączki, bo nic sensownego nie mogłam zrobić. Ani bujanie nie pomagało, ani smoczek, przytulanka czy choćby miś-szumiś. Nic, zero! Na palcach ręki mogę policzyć spacery w ciszy, może ze trzy były. Zmieniałam kombinezony, ubranka, materacyk w wózku, ustawienie dna wózka, byle tylko nie było płaczu. Nie mogłam dojść o co chodzi, począwszy od stanu pieluszki, skończywszy na ewentualnej chorobie lokomocyjnej.

Jedyna poprawa była widoczna, gdy opuszczałam małemu budkę, by widział niebo, jednak zimą i wczesną wiosną jazda w wietrzne dni bez budki nie była najlepszym pomysłem.

Gdy mały skończył 4 miesiące, stwierdziłam, że dość tego, wyciągam spacerówkę. A mam w moim concordzie wygodną, kubełkową, gdzie mały stabilnie ani to siedzi, ani leży, nazwijmy to, zajmuje pozycje pół na pół ;). No i bingo, teraz spaceruję długie godziny, bo mały jak zaczarowany ogląda świat. Cisza, spokój, czysta przyjemność. Wcześniej jeździłam z dziećmi w stronę lasu, żeby nie zwracać na siebie uwagi wrzaskami najmłodszego, teraz obieram kierunek do miasta i chodzę z synami na lody. Nikt nie patrzy oskarżycielsko, nikt nie daje dobrych rad. Niebo a ziemia!

Wydaje mi się, że może po prostu mały się nudził, patrząc jedynie w budkę, bo jakoś na spacerach niespecjalnie sypiał. Albo nie lubił jeździć na płasko. A teraz najpierw zajmie się zabawką – gryzakiem, ogląda okolicę i po jakimś czasie po prostu zasypia. Po zaliczeniu spacerku po prostu siadam pod blokiem i czekam aż prezes sam się obudzi. Jest pięknie, więc i was pocieszę, jeśli też macie ten sam problem. W naszym przypadku pomogła dopiero przesiadka do spacerówki, nie traćcie więc nadziei, że i wasze dzieciaki w końcu przekonają się do bliższych i dalszych podróży w wózku.

Fot. Archiwum prywatne Ż. Kańczucka

Nasze recenzje Zobacz wszystkie »

  1. Chusta. Teraz nosidło. Spacer z wózkiem to był bieg z przeszkodami z dzieckiem na ręku. Zarówno starszy jak i młodszy syn. Później im przeszło.

    1. chusta to też super pomysł, sprawdzał się u mnie przy starszych synach. Młodszy nie przepada, niestety.

    2. Przy starszym też postawiłam najpierw na spacerowke. Młody uwielbiał chustę.

  2. Moja mała nienawidził wózka. Chustowałam zatem. Paradoksalnie jak zaczęła chodzić do przedszkola nagle polubiła

    1. Haha, mój syn tez odkąd skończył dwa latka nagle łaskawie zaczął jeździć. :P

    2. Moja zrobiła się wygodna, bo do przedszkola był kawałek a ja konsekwentnie odmawiała noszenia😁

    3. Moja chustowana od urodzenia Teraz ma 21 m-cy i jak babcia trzyma wózek to chce się tam natychmiast znaleźć Pytanie co to ma wspólnego z tym że babcia zawsze ma coś dobrego ;-)

    1. a u nas szumiś działa tylko w domu, podobnie jak szumiąca żyrafka. Szumiałam mu w wózku, czym miałam i dalej klops ;)

  3. Spacerówka ale przodem czy tyłem do kierunku jazdy ? Ile młodzież miała miesięcy jak przeszłaś ma spacerówkę? Ja się cały czas waham ze młody za młody ….

    1. ustawiłam przodem, tak jak na zdjęciu we wpisie :) Olek miał ciut ponad 4 miesiące, jak zaryzykowałam i zmieniłam gondolę na spacerówkę.

    2. Dokładnie to najlepszy sposób :)

    3. No to chyba dziś spróbuje tej przeprowadzki…:)

    4. Anna powodzenia, oby efekt był taki jak u nas :)

    5. Jeśli jest regulacja kąta leżenia to nic się chyba nie może stać, przecież w foteliku dzieci jeżdżą od urodzenia. Anna Borkowicz my też już kilka dni w spacerówce , bo gondola była już na styk no i oczywiście strasznie nudna 😊

    6. Szulc Marzena przełożyłam spacerówkę…. zobaczymy co to bedIe dziś na spacerze :))))

    7. Anna daj znać, jak po spacerku :)

    8. W roli mamy – wrolimamy.pl jest dobrze :)))

    9. Haha! Ale sobie kima 😊 My dziś odpoczywamy i jemy koło domu też w spacerówce 😊

    10. A macie swoje sposoby na ochronę przed komarami i innymi owadami na spacerach dziewczyny?

    11. mam moskitierę na wózek ale kiedyś pod moskitiera Jaśkowi wpadł kleszcz wiem chyba nie działa …. do Gucka jakoś robale nie lecą….

  4. Nasza mala uwielbiala jazde po nierownej drodze i najwiekszych wybojach :-D od razu zasypiala :-D

    1. u mnie wyboje też działały, choć nie zawsze :) ale musiał być mocno zmęczony

  5. Moja Zuzanna również nie lubila jezdzic w gondoli, doszlam do wniosku ze być moze jej tam po prostu za goraco. I gdy miala 6 miesiecy, przenioslam ja do spacerowki (kubelkowej) i wozek pokochala teraz ma 2,5 roku ale jak trzeba to wsiada bez problemu.

  6. Ewa Klepczarek

    Normalnie Cię uwielbiam! Nie będę już miała wyrzutów sumienia, mam całkiem rozkładają spacerowke i od jutra spróbuję w nią wrzucić Mojego, choć ma 5,5 miesiąca, ale za to pełza, raczkuje i dzis właśnie zaczął próbować siadać. Lecz ciągle mi jakoś w nie smak było, że taki mały i w spacerowke. Dla mnie chustą była kwestia przeżycia, bo gondoli i stelaż samodzielnie nie zniosę – w szczególności na te 15 minut 😂, nie koniecznie związane z rykiem Mojego, co raczej koniecznością wracanie na karmienia w związku z beznadziejną do tej pory pogoda.

  7. Jesli dziecko jest wiotkie nie ciągnie sie do siedzenia to nie powinno sie wozić w tej pozycji. Chusta tez pomoze na ten problem a do wózka mozna zapakować zakupy xD

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

 

Mało? To może sprawdź kolejny tekst :)

Placki owsiane – propozycja na smaczny i pożywny posiłek


Placki owsiane to idealna propozycja na pożywne śniadanie, podwieczorek lub kolację. Proste, smaczne i zdrowe. Ich przygotowanie nie zajmuje wiele czasu i wymaga tylko kilku składników. A największą ich zaletą jest to, że smakują nawet mojemu małemu niejadkowi.

Przedstawię je Wam dzisiaj w trzech od9słonach – każda jest prosta i pyszna, a na dodatek można je dowolnie modyfikować, dopasowując je do swoich (lub dziecięcych) kubków smakowych ;-)

Znakomicie smakują gdy są jeszcze ciepłe, ale zimne – dla dzieci, które nie mają czasu zasiąść do stołu – też są dobre!

Placki owsiane – przepis 1

Składniki:
1 szklanka mąki razowej lub pełnoziarnistej (ewentualnie pszennej)
1 szklanka płatków owsianych
1 łyżeczka proszku do pieczenia
1 łyżeczka sody oczyszczonej
2 jajka
2 łyżki cukru
1 duży jogurt naturalny (lub więcej)
opcjonalnie kilka łyżek kefiru (żeby nieco rozrzedzić bardzo gęste ciasto)

Sposób przygotowania:
1. W misce roztrzepuję jajka.
2. Wsypuję wszystkie suche produkty (mąkę, płatki owsiane, proszek do pieczenia, sodę, cukier), dodaję jogurt, kefir i dokładnie mieszam całość.
3. Na patelni podgrzewam olej i gdy jest już dobrze rozgrzany, łyżką nakładam ciasto, formując placki. Smażę je z obu stron na złoty kolor.

Placki można podawać w dowolnej formie, wedle uznania – z ulubionymi owocami, oprószone cukrem pudrem, polane miodem lub syropem klonowym, z odrobiną jogurtu naturalnego bądź śmietany… Co kto lubi ;-)

Jabłkowe placki owsiane – przepis 2

Składniki:
2 jabłka
2 jajka
1 szklanka płatków owsianych
4 łyżki mąki pełnoziarnistej
1 łyżeczka proszku do pieczenia
1 łyżeczka cynamonu
garść orzechów włoskich

Sposób przygotowania:
1. Jabłka obieram ze skóry i kroję na mniejsze kawałki.
2. Wszystkie składniki wrzucam do kielicha blendera i miksuję na gładką, jednolitą masę.
Jeśli lubicie smak chrupiących orzechów, nie wrzucajcie ich do blendera, lecz posiekajcie nożem i dosypcie do gotowego ciasta.
3. Na patelni rozgrzewam olej, gdy jest już dobrze podgrzany, łyżką nakładam ciasto, formując placki. Smażę z obu stron na złoty kolor.

Placki można oprószyć cukrem pudrem i cynamonem, polać miodem lub podawać z plasterkami jabłka bądź ulubionym musem owocowym.

Bananowe placki owsiane – przepis 3

Składniki:
2 banany
2 jajka
1 szklanka płatków owsianych
1 łyżeczka cynamonu

Sposób przygotowania:
1. Banany obieram ze skóry i kroję na mniejsze kawałki.
2. Wszystkie składniki wrzucam do blendera i miksuję na gładką masę.
3. Na patelni rozgrzewam olej i gdy jest dobrze rozgrzany, łyżką nakładam ciasto, formując placki. Smażę z obu stron na złoty kolor.

Placki można podawać posypane cukrem pudrem i cynamonem, polane miodem, z dodatkiem pokrojonego banana.

Nasze recenzje Zobacz wszystkie »

  1. Koniecznie musimy wypróbować!!

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

 

To co? Jeszcze jeden artykuł?

Bunt na pokładzie


Jesteś rodzicem małego dziecka? Zastanawiasz się, czy to już? A może jest jeszcze za wcześnie – 18 miesięcy, 24 miesiące – kiedy nastąpi moment zwrotny i będzie można powiedzieć MAMY BUNT NA POKŁADZIE! Rozczaruję cię, już od dłuższego czasu obalany jest mit BUNTU DWULATKA.

Zaraz, zaraz czy twój dwulatek nie krzyczy, nie odmawia współpracy, nie odpowiada NIE sto tysięcy razy dziennie? – Jeśli twoja odpowiedź jest twierdząca i w milczeniu zmarszczyłaś czoło, zastanawiając się, czy doświadczyłaś już rebelii swojej latorośli, to ponownie cię rozczaruje – to nie bunt, kochana to życie.

Okres między 16 i 23 miesiącem to fala zmian, zapewne zauważyłaś, że w tym czasie w twoim domu zamieszkał mały antagonista. Czemu ktoś miałby obalać bunt dwulatka? Do tej pory twoje kochane pacholęcie uważało, że jesteś jego integralną częścią, ciała, duszy i serca, byłaś zawsze obok, a ono nigdy się nie zastanawiało nad tym, że możesz zniknąć. Teraz coś się zmieniło. Twój bąbel właśnie zdał sobie sprawę, że jest odrębnym bytem i w związku z tym kocha cię i nie cierpi jednocześnie, miotają nim różne emocje, a co gorsza miotają jednocześnie.

Sytuacja się nasila z czasem, aby osiągnąć apogeum w okresie między 24 a 36 miesiącem. Co się wtedy dzieje? Młody człowiek przechodzi z fazy MY, czyli mama i ja, do fazy JA SAM(A)! I zyskujemy nowiutką autonomiczną jednostkę, która manifestuje swoją odrębność przy każdej nadarzającej się sytuacji.

Jestem mamą dwulatki, mamy trudny dla nas okres, czy to bunt? Nie nazwałabym go w ten sposób, bo przecież bunt jest przeciwko czemuś. Ponadto słyszałaś, że bunt dwulatka przechodzi z czasem w bunt czterolatka, aby następnie przeistoczyć się w bunt sześciolatka, gdzie dojrzewa i rośnie karmiony wiedzą, szkołą, doświadczeniem i w okresie nastoletnim eksploduje i przybiera finalną formę – buntu nastolatka.

Ja mam teraz bunt trzydziestoczterolatka i nie wiem w co, się przeistoczy, najprawdopodobniej w kryzys wieku średniego i bunt przekwitania. Całe życie na buncie. Moja mama mawia, że kobiety w naszej rodzinie najbardziej buntują się między drugim a czterdziestym drugim rokiem życia, potem następuje akceptacja.

W porządku, BUNTU NIE MA, ale to nie znaczy, że jest łatwo. Mamy DYSYDENTA, ciężko żyć z takim pod jednym dachem. Co zrobić, żeby przetrwać i nie oszaleć? Najlepiej odpuścić, zaakceptować, przyłączyć się, zmienić punkt widzenia.

EXHIBIT A

Wywrotowiec lat 3.

RETROSPEKCJA ZDARZEŃ: Ucieczka z placu zabaw, wtargnięcie do sklepu spożywczego, przywłaszczenie produktów spożywczych z dużą zawartością czekolady.

CZEGO NIE ROBIĆ: Nie krzyczeć, nie stosować przemocy, nie karać.

CO MOŻEMY ZROBIĆ: najpierw USPOKÓJ SIĘ. Ja też się wkurzam, to normalne, szczególnie jak latorośl ucieka mi na ulicy, biegnie po chodniku i widzę jedynie znikające podeszwy butów za zakrętem. Zanim zacznę z nią rozmawiać, muszę się uspokoić, bo inaczej moja bomba emocjonalna wybuchnie jej nad głową, a wtedy rani ją tymi emocjami rykoszetem, będziemy stały obydwie, krzycząc na siebie, pełne pretensji – ja, że mnie nie słucha, ona, że ja jej nie słucham.

Powtórzmy, zanim podejdziesz do dziecka, powiedz pięć razy MISSISSIPI ;-)

Co teraz? Jak rozmawiać z dzieckiem, które przechodzi trudny okres? Jest kilka sposobów, które możesz wypróbować ☺

Daj dziecku czas na wyciszenie. Niektóre dzieci lubią się wyciszyć w ramionach rodzica, są i takie dzieci (np. moje), które lubi się wyciszać samo, nie lubi, gdy je dotykam. Czekam, aż jest gotowe i wtedy pytam, czy teraz chce się przytulić.

Zignoruj problematyczne zachowanie, jeśli nie stanowi zagrożenia. Nie drąż matka tematu, jeśli nie ma takiej potrzeby.

Przekieruj uwagę dziecka na inną czynność. Nam najbardziej pomaga właśnie przekierowanie uwagi, gdy widzę, że zbliża się wybuch histerycznego płaczu (bo gołąb odleciał albo dlatego, że dziewczynka ma rower a my nie).

Zwróć uwagę na pozytywy, przecież nie wszystko w dzisiejszym dniu było ZŁE.

Jeśli to możliwe dopasuj otoczenie do dziecka, zamiast starać się dopasować dziecko do otoczenia. Jest to możliwe np. w domu. Ja się pozbyłam szklanej ławy, bo wiem, że córka by na nią ciągle wchodziła i powodowałoby to moja ogromną frustrację. Na dworze trudniej dopasować otoczenie do naszej pociechy, ale nie jest to zupełnie niemożliwe. Jeśli twoja latorośl lubi wbiegać na ulice, staraj się chodzić do parku lub placu, który nie jest w pobliżu ulicy. Unikniecie pokusy.

Ugryź się w język. Wiesz, co się stanie, gdy ustami, wylejesz wszystkie emocje naraz.

Nazwij zachowanie, które ci się nie spodobało. Często mówimy „Przestań tak robić!” – Tak, czyli jak? Sama popełniam ten błąd w komunikacji, niestety taki komunikat niewiele wnosi, bo dziecko nie wie, czego ma nie robić. To bardzo trudne, w emocjach ciężko znaleźć słowa. Z czasem nabieramy wprawy, najtrudniej jest… nazwać nasze emocje, granice i oczekiwania.

Daj wybór. „Nie możemy teraz iść na plac, ale możemy pójść na plac po obiedzie albo po drzemce”.

Nie wszystko przyniesie efekt za pierwszym razem, ale warto spróbować. Zastosuj metodę małych kroczków. Ja ją stosuję, czasami zrobię pięć małych kroczków do przodu i jeden to tyłu, ale się nie poddaję. Pamiętaj, że relacje z dzieckiem budujesz dzisiaj, właśnie w tej chwili, nie odkładaj ich na później. Nie daj na siebie czekać najważniejszej osobie w życiu.

Serdecznie zapraszamy na fanpage Matki Hrabiny


Materiały źródłowe:
http://bycblizej.pl/2014/11/21/nie-bunt-dwulatka/
https://suzukiassociation.org/news/25-nonviolent-discipline-options/
http://dziecisawazne.pl/bunt-dwulatka-nie-istnieje/

Nasze recenzje Zobacz wszystkie »

  1. Nasza najstarsza córka ma siedem lat, synek pięć, kolejna córka 3 lata – i tak mi się wydaje, że ciągle przechodzimy jakiś okres buntu – tyle że w takim doborowym towarzystwie trudno się czasami połapać, czy to „bunt” jakiegoś okresu, czy powtórzone zachowanie rodzeństwa :D W każdym razie powiedzenie „to tylko taka faza…” pomaga nam często odetchnąć, nabrać nadziei na przyszłość i przetrwać do kolejnego dnia :) z przymrużeniem oka oczywiście, ponieważ kochamy te nasze pociechy bez zwględu na okoliczności

    1. Człowiek musi mieć jakąś nadzieję 😉 u nas młodsza również naśladuje starszą.

  2. Ja mam codziennie bunt 2 latka , 4 latki i 37 latka :p

    1. Hahaha to coś jak u nas 😉

  3. U nas też bunt całej rodziny

  4. Bez atagonisty w rodzinie byłoby nudno

  5. bunt goni bunt…… a to dopiero początek..

  6. Mój 5latek prawie codziennie przechodzi jakiś „bunt” :P – próbuje mnie podejść na wszytskie możliwe sposoby Natomiast córka 1,5roku naśladuje brata (oczywscie z tych niechcianych zachowań)i też przechodzi swój bunt..

  7. A u mnie bunt 4 latka i 11 latka

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

 

Sprawdź nasz kolejny artykuł

Oczyszczacz powietrza – przeczytaj, zanim kupisz. Inaczej możesz żałować!


Twoje dziecko non stop chodzi zakatarzone, media wręcz przytłaczają informacjami o wszechobecnym smogu, a ty z obłędem w oczach biegasz po mieszkaniu, w jednej ręce trzymając mopa w drugiej miotełkę do kurzu? Stop! W ten sposób niczego nie osiągniesz.

Kurz, roztocza i inne alergeny to małe, wstrętne i złośliwe istoty, z którymi niełatwo sobie poradzić. Nie da się ich wypędzić raz a dobrze, wracają jak bumerangi. Jeśli nie osobiście to w postaci swoich kuzynów, krewnych, powinowatych i innych pociotków. A kurz ma liczną rodzinę, uwierzcie mi. Ciągle go wyganiam a on i tak wraca. Twardy jest. Niemniej jednak przez lata prowadzenia domu odkryłam kilka rzeczy, którymi chętnie się z wami podzielę.

Czego nie warto robić?

Wycieranie kurzu suchą ściereczką to nic innego, jak przenoszenie go z miejsca na miejsce. Na ogół z półek, szafek, komód, parapetów na podłogę, czasem na inne meble. Część po prostu będzie unosiła się w powietrzu. Zanim osiądzie, może minąć nawet kilka dni. A my to wdychamy! Równie bez sensu jest używanie tych wszystkich genialnych specyfików, dzięki którym kurz nie osiada na meblach. Faktycznie nie osiada, sprawdziłam. Zostaje w powietrzu i… patrz wyżej – my to wdychamy!

Tradycyjny odkurzacz… no coś tam złapie do tego swojego wora. Przede wszystkim pozbiera paprochy z dywanu. Ale nie oszukujmy się, nie wszystkie drobinki kurzu zostaną w środku, część zostanie wydmuchana drugą stroną z powrotem. To taka trochę syzyfowa praca. Nawet jeśli odkurzacz ma genialny filtr, to nie ma się co łudzić, wszystkiego nie zatrzyma, taka jego specyfika.

Co zadziała lepiej?

Żadne tam wynalazkowe ściereczki z Biedronki czy Rossmanna, ale stara, dobra ścierka do kurzu, zmoczona w wodzie. Nie ma powodu bać się ścierania kurzu na mokro, meble na tym nie ucierpią. Jeśli dom jest duży, ścierkę można wypłukać raz na jakiś czas.

Dobrą robotę robią też miotełki do kurzu, ale tylko te, które umieją zatrzymać kurz na sobie. Jeśli miotełka działa jak sucha ścierka, to spokojnie można ją wyrzucić, nie jest nic warta.

Porada dla tych, którzy mieszkają w wielkomiejskim pyle: im więcej kwiatów w domu, tym mniej kurzu ;) Nie wiem, na czym to polega, ale działa. Wiem to z pewnego źródła.

Idealny odkurzacz?

Są dwa rodzaje odkurzaczy, na które warto zwrócić uwagę. Pierwszy to odkurzacz z filtrem wodnym. Co raz do niego wpadnie, to już tam zostanie. Taki odkurzacz świetnie sprawdza się w domach alergików, usuwa alergeny z podłóg i obić mebli, ale powietrza niestety nie oczyści. Drugi odkurzacz, o którym warto pomyśleć, to odkurzacz centralny. Tutaj sprawa jest o tyle skomplikowana, że montuje się go na stałe przy okazji budowy domu. Jakby ktoś się bardzo upierał, to da się to zrobić i później, tyle że trzeba się liczyć z perspektywą gruntownego remontu. Odkurzacz centralny, bez wdawania się w szczegóły, działa na podobnej zasadzie co tradycyjny, tyle że powietrze wydmuchiwane jest na zewnątrz budynku. To, co zostanie w niego wciągnięte, na pewno już do domu nie wróci.

Jak więc oczyścić powietrze?

Nie ma lekko, powietrza nie przetrzemy ściereczką, żeby było czyste i błyszczące. Można, a nawet trzeba wietrzyć mieszkanie tak często, jak to możliwe. Tyle że jedne alergeny nierzadko zostaną zastąpione innymi. Plus jest taki, że mamy w domu świeże powietrze, ze znacznie większą ilością tlenu niż to, którego się pozbywamy. Tak, wietrzyć na pewno warto.

Można też zadziałać radykalnie i zastosować w domu oczyszczacz powietrza. Urządzenie działa trochę jak tradycyjny odkurzacz, tyle że nie meble odkurza. Jedną stroną wciąga zanieczyszczone powietrze, drugą wypuszcza czyste. Po drodze „łapie” drobinki kurzu i wszechobecne pyłki.

Można też inaczej. Na przykład oczyszczacz powietrza Sharp z technologią Plasmacluster potrafi usunąć przykre zapachy łącznie z „zapachem” dymu papierosowego!

Jak podaje producent:Tajemnica tkwi na wykorzystaniu naturalnej zawartości wody w powietrzu. Generator Plasmacluster tworzy z nich tzw. dodatnie i ujemne aerojony (klastry jonowe), które unosząc się w powietrzu reagują z patogenami (wirusami, białkami alergizującymi, toksynami, etc.) dezaktywując je lub niszcząc. Olbrzymią zaletą tej technologii jest fakt, że ta “latająca chemia” dociera wszędzie tam, gdzie może dotrzeć powietrze i jest absolutnie nieszkodliwa dla ludzi (certyfikat PZH).

Pozytywne efekty technologii Plasmacluster były badane i mierzone w różny sposób przez instytucje naukowe na całym świecie. Jony Plasmacluster okazały się skuteczne przeciwko 23 rodzajom bakterii, pleśni, wirusów i alergenów. Wyniki wszystkich tych testów są unikalne. Wielokrotnie dowiedziono w nich, że jony Plasmacluster dezaktywują: wirusy grypy (w tym także ptasiej), bakterie e-coli, wirusa polio czy alergeny roztoczy.

Czy oczyszczacz hałasuje?

Dobry oczyszczacz powietrza pracuje bezgłośnie. Ma to istotne znaczenie, szczególnie jeśli zamierzamy używać go w nocy. Warto przed zakupem sprawdzić poziom hałasu, jaki emituje urządzenie.

Najpopularniejsze oczyszczacze powietrza pracują w technologii ultradźwiękowej. My ich nie słyszymy, ale psy i koty jak najbardziej. Jeśli mamy w domu zwierzęta, wypadałoby nie narażać ich na tego rodzaju tortury. Przy okazji warto dodać, że oczyszczacze ultradźwiękowe co prawda dobrze spełniają swoją funkcję, ale podczas pracy wytrącają z wody osad mineralny, który niestety zabrudzi nam mieszkanie. Innymi słowy, skórka za wyprawkę.

Po czym poznać dobry oczyszczacz?

Każdy producent uważa, że to jego sprzęt jest najlepszy. Nic dziwnego, trudno, żeby zachwalali konkurencję. Druga strona medalu to ta, że wiele osób uważa, iż nie trzeba kupować urządzeń renomowanych firm i przepłacać, równie dobrze można kupić jakiś oczyszczacz no-name i uzyskać ten sam efekt.

Prawda jest taka, że z jednej strony marka sama w sobie nie robi jakości, z drugiej zaś producent renomowanego sprzętu nie wypuści na rynek bubla, musi dbać o swoją opinię. To kwestia zaufania u klientów.

Tani w momencie zakupu oczyszczacz, może okazać się drogi w eksploatacji. Drogie części zamienne, problem z dostępem do autoryzowanego serwisu, to tylko niektóre z problemów. Może się też okazać, że urządzenie nie jest tak wydajne, jak twierdził producent.

Każdy szanujący się producent oczyszczaczy dba o to, by jego sprzęt mógł się poszczycić odpowiednim certyfikatem. W Polsce jest to certyfikat nadawany przez Polskie Towarzystwo Alergologiczne. Producenci spoza Polski często mogą pochwalić się analogicznymi certyfikatami z innych krajów, np. wspomniany już Sharp dostał certyfikat jakości od Brytyjskiej Fundacji Alergologicznej, który potwierdza skuteczność w walce z alergenami wziewnymi. Ponadto wszystkie oczyszczacze Sharp posiadają certyfikat Państwowego Zakładu Higieny – oznacza to, że stosowanie ich w domu jest w pełni bezpieczne. Wybierając oczyszczacz innego producenta, warto zwrócić uwagę na wspomniane powyżej certyfikaty. Ich brak powinien być sygnałem alarmowym. Czasem warto zapłacić więcej, ale mieć pewność, że oczyszczacz naprawdę działa i że przy jego używaniu nie grozi np. porażenie prądem.

Tekst powstał we współpracy z Sharp Home Poland.

 

Nasze recenzje Zobacz wszystkie »

  1. Super napisane! Nie wiedziałam, że ultra dzwięki mogą zaszkodzić mojemu pieskowi. Dzięki :)

  2. Ha! więc zamiast zyrteców na alergię kupujemy oczyszczasz i…roślinki!

  3. Haust ŚWIEŻEGO POWIETRZA do najwspanialsze co możemy dać NASZYM DZIECIOM <3

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

 

TopW Roli Mamy na Facebooku