“To normalne” – czy aby na pewno?

Tytuł: To normalne
Autor: Enrico Gnaulati
Oprawa: Miękka
Liczba stron: 320
Wydawnictwo: Znak literanova
Rok wydania: 2016

Tym razem nie przedstawię wam, moi mili, zwykłej recenzji. Wynika to z faktu, że opowiedzieć zamierzam o książce, która ma sporo do przekazania nam, rodzicom (nie)grzecznych dzieci. Trochę trwało, zanim ją przeczytałam i nawet nie chodzi to o te ciut ponad 300 stron, a o fakt, że nie da się przejść marszem przez kolejne akapity, nie zastanawiając się nad ich treścią.

„To normalne” autorstwa Enrico Gnaulati, jest podręcznikiem dla rodzica, ale myślę, że również dla nauczyciela — wychowawcy, który zetknął się z przypadkiem tzw. trudnego dziecka. Bardzo mi zależało, by móc przeczytać tę książkę z jednego, arcyważnego powodu. Jestem mamą (nie)grzecznego dziecka! Lub raczej jestem mamą małego indywidualisty, żywego chłopca, któremu nie powinno się wmawiać złego zachowania, a przy okazji mi samej — niewłaściwego wychowywania.

Osobisty rys w historii

Mój starszy syn, w dobrej wierze ciągany był po psychologach, nawet zaliczyliśmy rodzinną terapię. Pamiętam, jak w przedszkolu skarżono się na jego zachowanie, ja sama miałam dość tego, co wyczyniał w domu (wystarczy wspomnieć dzikie histerie, Bóg raczy wiedzieć o co, w środku nocy), więc z radością złapałam go za rączkę i zaciągnęłam do poradni psychologicznej.

A tam czekała nas niespodzianka! Praca nad nami — rodzicami, którzy nakręceni przez resztę społeczeństwa mieli zbyt wysokie wymagania, którym dzieciak nie mógł podołać. Przyznam, że byłam zawiedziona, kiedy psycholożka powiedziała mi „, ale z pani synem jest wszystko w porządku, on taki po prostu jest, indywidualista”. Byłam trochę niepocieszona, bo sugerowane nam wcześniej ADHD czy Asperger ułatwiłyby w pewien sposób życie z „takim” dzieckiem. A tu klops, no bo dziecko specyficzne, ale nie nadające się okiem fachowca do terapii pod kątem zaburzeń. Zaburzeń brak, problem pozostał, co tu robić? Nie zrobiliśmy nic ponad to, że uzbroiliśmy się w cierpliwość… I co? O tym za chwilę.

Trzy lata od przerwania terapii, trzymam w ręku wspomnianą książkę „To normalne”. Przyznam, że otwierałam jej stronice z drżeniem serca. A następnie czytałam linijki, akapity, strony, by stwierdzić, że nasza psycholożka miała rację, co udowodnił Enrico Gnaulati, autor poradnika.

Słowo o autorze

Autor „To normalne” zna się na rzeczy. Jest doktorem psychologii i psychoterapeutą z wieloletnim doświadczeniem w pracy z dziećmi i młodzieżą. Podczas swojej bogatej praktyki,  zauważył, że do jego gabinetu zaczęło trafiać coraz więcej pacjentów z poważnymi diagnozami – ADHD, autyzm, choroba dwubiegunowa. Zmusiło go to do poszukiwań przyczyn takiego stanu rzeczy, bo czym różnią się dzieci dzisiejsze od tych sprzed kilkunastu lat, skoro teraz jest takie zatrzęsienie dzieci w gabinetach psychologów i psychiatrów?

Doktor — nie jakiś szarlatan — skupił się na udowodnieniu, że odpowiedzialność za wysyp wszelkich „dys” i innych nieprawidłowości, w małym stopniu zależy od samych pacjentów. Gnaulati przytoczył ogrom amerykańskich badań, dotyczących zachowania młodszych i starszych dzieci, dziewczynek i chłopców, które pokazują, że zaskakująco często diagnoza stawiana jest na wyrost, z braku innego pomysłu na pomoc dziecku. Nie będę weryfikować podanych badań ani teorii, że lekarze chętnie stawiają diagnozy, wypisując środki uspokajające po układach z koncernami farmaceutycznymi, bo nie mam wiedzy w tej materii. Może to prawda, a może jedynie teoria spiskowa, bo temat jest śliski, podobnie jak ze szczepionkami. Ale czytając ogrom opisanych przez lekarza przypadków dzieciaków i całkiem wyrośniętej młodzieży, której pomagał, dostrzegam głęboki sens w tym, co chce on przekazać nam, rodzicom.

Skoro nie „niegrzeczne” to jakie są w końcu te dzieci?

Nie licząc prawdziwych przypadków zaburzeń u dzieci, bo tych autor nie neguje, są dzieci — mali indywidualiści, niezrozumiani, wepchnięci w wygodny schemat ADHD. Przyczyny tego są zaskakujące — wpływ mediów i kreowanie wizerunku dziecka “idealnego”, dążenie rodziców do perfekcji za którą dziecko nie nadąża, tępienie instynktownych chłopięcych zachowań (np. siłowe przepychanki, zabawa w “strzelanki”) i wciskanie ich w ramy zachowania godnego dziewczynek. A chłopiec jest tylko chłopcem, musi tego doświadczyć, zrozumieć i z naszą pomocą odróżnić dobro od zła.

Często zapominamy, że chłopcy w rozwoju emocjonalnym, pozostają w tyle za koleżankami, ale wymagamy od nich przestrzegania tych samych zasad w ten sam sposób. Dla naszej wygody, bo rodzina, sąsiedzi, instytucje oceniają poprzez pryzmat dzieci nas samych. A kto lubi być oceniany źle?

Więc wymagamy, sztorcujemy zabraniamy, dla własnej wygody. Dziecko musi odreagować to, co nie jest po drodze z jego naturą i zaczynają się problemy… Podobnie jak presja wywierana na dziecku, zła dieta czy niedostatek snu również dokładają cegiełkę do powstawania problemów, lub je nasilają.

Właśnie to i jeszcze kilka innych rzeczy pokazuje czarno na białym dr Gnaulati. Chcecie, nie wierzcie badaniom, wątpcie w teorię farmaceutycznego spisku, ale po przeczytaniu tej lektury, raz jeszcze przyjrzyjcie się swoim dzieciom i sobie samym. I co? Ja trzy lata po przerwanej terapii wiem, że moje dziecko jest całkiem normalne.

Sięgnijcie śmiało po poradnik

Poza tym, co poruszyłam wyżej, poleciłabym tę książkę z jeszcze jednej przyczyny – autor nie skupia się w niej jedynie na udowodnieniu swojej tezy, że z dzieci normalnych robimy nienormalne. Znajdziecie tu konkretne przykłady i działania, które pomogą w odniesieniu do treści książki, wprowadzenie w wasze życie zmian, które ułatwią współpracę na linii dorosły – dziecko i pozwolą bez większego uszczerbku dla obu stron, przetrwać niełatwy czas.

Mam nadzieję, że poradnik ukoi nie tylko moje obawy, ale również innych rodziców. Sięgnijcie po “To jest normalne”, a jak wam się nie spodoba wyjaśnienie problemu, wtedy możecie wybrać się na terapię. Zawsze pozostaje opcja do wyboru. To już coś.

Dziękuję wydawnictwu Znak Literanova za udostępnienie egzemplarza recenzenckiego ksiażki

Jedna odpowiedź do ““To normalne” – czy aby na pewno?”

  1. Tak samo dotyczy dziewczynek.Kiedys dzieci duzo wiecej spędzały czasu „na placu”(na dworze lub na polu) wśród rowiesników.Teraz w domu z rodzicami.A rodzicom potrzebny święty spokój po cięzkim dniu w pracy.I stad te frustracje przede wszystkim u dorosłych. ;)

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

top-facebook top-instagram top-search top-menu go-to-top-arrow search-close