Bezsenność w ciąży – skąd się bierze i jak sobie z nią poradzić


Moim prywatnym zdaniem wszystko w ciąży jest po coś. Pierwszy trymestr to dużo snu i mdłości, czyli wyraźne sygnały dla organizmu, że ma zwolnić. Drugi trymestr to niekończące się obżarstwo – kiedyś trzeba się najeść na zapas. W trzecim trymestrze obżarstwa nie ma, bo maluch skutecznie zmniejsza objętość żołądka. No i ta bezsenność w ciąży, szczególnie w ostatnim trymestrze. Natura mądrze to urządziła, jak kobieta nie śpi po nocach, albo budzi się co godzinę, to pobudki na karmienie co kilka godzin traktuje jak luksus.

Bezsenność w ciąży nie jest obowiązkowa, podobnie jak mdłości, niemniej jednak zdarza się prawie każdej kobiecie. Przy czym warto wiedzieć, że o bezsenności mówimy, gdy dorosły człowiek nie przesypia jednym ciągiem przynajmniej sześciu godzin. Mało która ciężarna w końcówce ciąży może pochwalić się takim wynikiem.

Przyczyny bezsenności w ciąży

  1. Duży brzuch to powód do radości, niestety nie ułatwia wygodnego ułożenia się do snu. Pomocne mogą być poduszki ciążowe, które ułatwiają przyjęcie wygodnej pozycji.
  2. Kopniaczki, tak wyczekiwane w dzień, w nocy mogą stać się prawdziwą zmorą. Bardzo często zdarza się tak, że dzieci wykazują większą aktywność, gdy tylko ich mamy na chwilę usiądą lub się położą. Mocne uderzenia w brzuch lub, co gorsza, w jakieś organy wewnętrzne typu wątroba mogą skutecznie pokrzyżować plany na przespaną noc.
  3. Parcie na pęcherz i związana z tym potrzeba biegania do łazienki nawet co godzinę. Można próbować ograniczyć ilość wypijanych przed snem płynów, ale prawdopodobnie i tak trzeba będzie wstawać.
  4. Strach przed porodem spotyka prawie każdą przyszłą mamę. I chociaż pod koniec ciąży kobieta jest tak zmęczona, że zgadza się na wszystko, byle tylko urodzić (kolejna mądrość natury), to nieco wcześniej ten strach może być tak paraliżujący, że nie pozwala zasnąć.
  5. Skurcze łydek związane z brakiem magnezu i witaminy B. Tu może pomóc suplementacja.
  6. Zgaga, która towarzyszy prawie każdej ciąży, także nie sprzyja spaniu w nocy. W dzień zresztą też nie.
  7. Wahania hormonalne, czyli coś, na co nie ma rady ;-(

 

Sposoby na bezsenność w ciąży

  1. Odstaw kawę i mocną herbatę. A już w szczególności nie pij tych napojów kilka godzin przed snem.
  2. Dbaj o wietrzenie sypialni przed snem, nie nagrzewaj jej zbyt mocno. Powinnaś czuć przyjemny chłód.
  3. Przed snem wypij szklankę ciepłego (nie gorącego) mleka.
  4. Nie śpij na plecach. W tej pozycji macica najintensywniej uciska na pęcherz, w efekcie czego musisz ciągle biegać do toalety.
  5. Postaraj się nie myśleć o tym, że nie dasz rady zasnąć. Jeśli będziesz o tym myślała, to na pewno tak będzie. Zamiast tego pomyśl o czymś przyjemnym.
  6. Jeśli możesz, wybierz się na wieczorny spacer.
  7. Weź ciepły prysznic przed udaniem się do łóżka.
  8. Wybierz pozycję na lewym boku, znacznie ułatwia ona krążenie krwi. Lepsze krążenie to lepsze dotlenienie organizmu. A lepsze dotlenienie to lepszy sen.
  9. Zjedz kolację najpóźniej dwie godziny przed snem. Postaraj się, by nie była tłusta i ciężkostrawna. Postawa na nabiał, drób, ryby i węglowodany.
  10. Włącz muzykę relaksacyjną i poproś męża o masaż pleców lub stóp. Powinien cię zrelaksować i wprowadzić w dobry nastrój.
  11. Nie upieraj się. Jeśli po upływie pół godziny walki o sen czujesz, że przegrywasz, wyjdź z łóżka i zajmij się czymś przyjemnym. Poczytaj książkę, obejrzyj film, możesz nawet poukładać w komodzie ubranka dla maluszka. Wróć do łóżka, gdy twoje powieki będą już bardzo ciężkie.  

 

Nasze recenzje Zobacz wszystkie »

  1. Nie chce mi się szukać. Gdyby ktoś dał link hmmm wolny człowiek,
    Wielu skOrzysta

  2. Super rady, ale mam nadzieję że nie będzie mi już dane z nich skorzystać ;)

  3. Ja w czwartek ciąży spałam tylko 2-3 godziny i tak cała ciążę masakra :(

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

 

Mało? To może sprawdź kolejny tekst :)

Nie miała baba kłopotu, to wzięła sobie kota?


Do tej pory byłam zadeklarowaną miłośniczką psów, a koty z kolei omijałam szerokim łukiem, bo trochę to wrednie patrzyło i pazury jakieś ma ostre, indywidualista straszny, jak TO przytulać i jak miziać?

Wydawało mi się, że w ogóle jakoś tak kot za człowieka do ognia nie wskoczy, bo potrzebuje go chyba jedynie do nałożenia karmy i tyle. Nie to co pies – pogada z panem, pobiegnie po piłkę, da łapę na komendę i obroni w razie niebezpieczeństwa. Ale jak wiadomo, tylko krowa nie zmienia poglądów i z czasem w głowie zaczęła świtać mi myśl, że te koty są jednak fajne i może ja też mogłabym mieć jednego w domu.

Jednak już na wstępnym etapie planowania pojawiły się schody:

  1. Mam małe dzieci i nie wiem, czy w tym układzie bardziej zagrożony byłby kot, czy te moje czorty, bo zapewne żyć by zwierzakowi nie dały. Wiem co potrafią robić naszemu psu, który ma do nich niezwykłą cierpliwość. Koty kojarzą mi się natomiast z gwałtowną reakcją i w jej efekcie sznytami na rękach dzieci.
  2. Mam w domu psa. W dodatku teriera, który na widok kota pod domem jeży się od razu. Gdyby nie to, że prowadzę go na smyczy, różnie mogłoby się to skończyć. Czy pies z instynktem łowczym może zaakceptować kota w domu?
  3. Koty drapią co popadnie. Pupil mojej przyjaciółki rozdrapał świeżo położoną tapetę i w nosie miał, że dopiero zakończono remont całego domu. Moja mama miała wątpliwą przyjemność z wyrzucaniem firanek pooranych przez pazury kota. Może nie mam wielce kosztownego wyposażenia w domu, ale jednak opcja zniszczeń jest mało pociągająca. P.S.Czy drapak zlikwiduje ten problem???
  4. Koty lubią łazić po meblach. Kot na stole wcale nie jest taką rzadkością. Mój pies nawet nosa nie podtyka do stołu, bo mu nie wolno. Mruczek z kolei potrafi przeskoczyć z parapetu na szafkę strącając przy tym rzeczy, które na owej szafce stoją. Jednak to jestem w stanie przetrwać.

Przed podjęciem ostatecznej decyzji o przygarnięciu kota powstrzymał mnie mój mąż, który delikatnie zaznaczył, że jeśli przyprowadzę do domu (a raczej 60 metrowego mieszkania z trójką dzieci i psem) kota, sama będę mogła się wyprowadzić ;) Za to obiecał, że jak już wybudujemy dom, to będę miała nawet dwa koty. I tego się trzymam.

Jeśli macie w domu koty, szczególnie przy psie i dzieciach, podzielcie się ze mną własnym doświadczeniem. Co was zaskoczyło, co jest niewątpliwą zaletą, a co wadą Waszego Mruczka. Wszystko to będzie dla mnie cennymi informacjami na przyszłość.

Nasze recenzje Zobacz wszystkie »

  1. Gdy nasz kot siedział tylko w domu, to po prostu kupiłam obcinaczki do pazurów. Nic trudnego, ja poprosiłam weterynarza o instruktaż. Teraz to kot pół domowy, to ściera pazury na podwórku. Co do psa i kota na raz, to u nas się dogadują, ale kot jednak był pierwszy.

  2. Psa nie mam ale koty ostatnio przygarnelam 2 :)

  3. Mam psa i kota i dzieci :-)
    Koty są cudowne, ale niestety te, które mają wyjście do ogrodu wolą zwykle przebywać na dworze, a co za tym idzie znoszą w sierści piach i pchły, często kończą pod kołami samochodów albo znikają na kilka dni :-(

  4. mam dzieci i dwa koty dzieci szczęsliwe ja w sumie tez, co mnie zaskoczyło – ze one tak bardzo się pchają do łóżka- co mi osobiście cięzko jest zaakceptować. Fajne jest to jak przyłażą w ciągu dnia, człowiek ma od razu wymówkę dlaczego czegos tam nie robi – ni przeciez kot na mnie śpi :D

  5. Mam całe trio hm a nawet kwartet, bo mamy dwa psy. Psy były w domu jako pierwsze dlatego mieliśmy spore obawy przed posiadaniem kota. Nasze psy to również terriery, na spacerach chcą się zabić o własne nogi jak zobaczą kota, a to tylko wzmagalo mój niepokój przed przygarnięciem mruczka… ale wreszcie pojawił się u nas mały, czarny Dracula (czyt kot) Wejście było ostre, psy były nabuzowane i niepokojąco zaciekawione kartonem z nowym lokatorem w środku. Otworzyłam pudło i ciągle byłam blisko badając reakcję. I okazało się po dłuższej chwili że niepotrzebnie bałam się o życie kotka… a raczej powinnam zacząć się bać o bezpieczeństwo moich psów kot jak mały karateka zaczął instynktownie syczeć, najeżać się i wystawiać pazury. Psy już wiedziały że muszą zachować dystans minimum pół metra by nie stracić oka. Próbowały go czasem pogonic ale kicia świetnie się broniła i była szybsza;) na samym początku próbowałam jednak trochę ich od siebie izolować ale stwierdziłam że to bez sensu. Muszą się oswoić i obwąchac skoro mają być w jednym stadzie:) i to była dobra decyzja. Po tygodniu leżały wszystkie trzy na jednej kanapie. W kwestii dziecka. Nie było i nie ma najmniejszego problemu:) powodzenia!

  6. Mamy psa , kota nieeeee !! Nie przepadam za kotami , choć u kogoś minie przeszkadza , ale ja w domu mieć nie będę.
    Te mi się podobają kotki
    https://www.facebook.com/ragdollelitarnipl/

  7. Mamy przygarniętego dachowca o wdzięcznym imieniu Maczek:) Syn go uwielbia, a kot jest cierpliwy. Gdy ma ochotę odpocząć idzie na swój wysoki drapak i tam śpi. To ważne żeby miał swój kąt.

  8. To nasz rozrabiaka Falco gdy młodsza płacze to zaraz przybiega sprawdzić co się dzieje gdy mu dzieci za dużo dokuczają to się chowa pod łóżkiem. To typowo kot domowy. Na dwór nie wychodzi. Ma swój drapak i regularnie obcinane pazurki aa no i kradnie dzieciom parówki, prosto z talerzy

  9. ja nigdy bym się nie zgodziła na kota, zapach mi nie odpowiada

    1. zapach kota? wydawało mi się, że one nie pachną?

    2. Ładnie to ujełam ;) to smród ;) kuweta, chodzenie po stołach nie dla mnie

  10. Ja mam 4 dzieci dwie suczki dwie kotki królika i oczywiście męża

  11. Zdrowy kot i wykastrowany, nie pachnie. A kuweta, cóż jest obowiązkiem, trzeba sprzątać i też nie pachnie, zwirki są teraz dobre, polecam silikonowy. Przeszkodą w posiadaniu kota są wyjazdy, wtedy zwierzakiem musi się ktoś zająć. Jeszcze gorzej jeśli kot, tak jak mój, jest wychodzacy, bo jak zmusić zwierzaka, żeby nagle kilka dni siedział w domu? Balabym się widoku mieszkania po powrocie ☺

  12. Na zwierzątko czekaliśmy długo córka dostała go mając 8 lat i kot był bardziej przerażony niż ona chciała się z nim bawić a on nie …teraz oboje są rok starsi i nauczyli się nie zadzierać ze sobą oboje mają charakter …..ale bez kota nie wyobrażam sobie teraz domu. Kot żyję z nami jak domownik szanujemy się nawzajem zapachu typowo kociego nie ma smrodu kuweta jest czysta …a kot zadbany ….pazury ostrzy tylko o drapak …i uwielbia kocia trawkę wszystko kosztowało nas nauki dużo bo dostaliśmy go za wcześnie i trzeba było go dostosować do życia czego nie zdążyła zrobić jego kocia mama wcześniej nas gryzła ale jej przeszło. Chociaż i teraz nie da sobie w kasze napluć jest komunikatywna reaguje na słowa i bardzo nie lubi być sama w domu.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

 

To co? Jeszcze jeden artykuł?

Pierwszy był słaby, drugi łaskawy – drugi trymestrze, jak dobrze, że jesteś!


Drugi trymestrze, jak dobrze, że jesteś! Choć co prawda, my już pomału się żegnamy. Nie czas więc na powitania – witać będę się lada moment z trzecim – ale jako, że mój czas z tobą dobiega końca, mogę pokusić się o małe podsumowanie tego okresu.  

Zdecydowanie stwierdzam, że byłeś dla mnie łaskawy i o niebo lepszy od pierwszego, który dosyć mocno uprzykrzył mi życie i w przeciwieństwie do poprzednich ciąż, był najgorszy! Zafundował mi bowiem nieustające mdłości, upierdliwe niczym wrzód na tyłku. Budziłam się z nimi, męczyłam w ciągu dnia i kładłam z nimi spać. Czy byłam głodna, czy najedzona – wszystko jedno, one po prostu były. I żeby człowiek mógł najnormalniej w świecie pójść i się spawiować, a potem na chwilę zapomnieć, to nie! Żadnego rzygania. Tylko to uczucie, że MOŻE już za chwilę to nastąpi. I to w najmniej oczekiwanym momencie, np. podczas zakupów, w kolejce do kasy.

Oprócz mdłości męczyły mnie też wredne bóle głowy i ciągłe zmęczenie. Niezależnie od tego ile godzin przespałam w nocy, co robiłam w ciągu dnia – cały czas byłam senna. Wiecznie ziewałam i walczyłam z opadającymi powiekami. Teoretycznie spać mogłam nawet na stojąco, ale w praktyce nie było mi to dane, a w zasadzie nie pozwalały mi na to, te dwa brzdące, które już biegają po moim domu.

Poza tym pierwszy raz (w poprzednich ciążach tego nie miałam) borykałam się z podłym uczuciem bezsilności – na nic, dosłownie na nic, nie miałam siły, ani ochoty. I było to dla mnie o tyle trudne, że z natury jestem osobą, która nie lubi siedzieć bezczynnie na tyłku. Więc gdy każdego dnia musiałam się do wszystkiego zmuszać i siłą rzeczy zrezygnować z dotychczasowych aktywności, byłam bliska załamania.

Na szczęście wraz z końcem pierwszego trymestru wszystkie te niedogodności minęły. Wróciły mi siły witalne, chęci do działania, no i wiara, że ciąża przynajmniej w części może być fajna, w końcu powszechnie mówi się, że drugi trymestr jest najlepszy.

Co prawda początek tego okresu nie zaczął się kolorowo bo ni stąd ni zowąd dostałam paskudną wysypkę – najpierw na brzuchu i klatce piersiowej, później pojawiła się też na szyi, rękach i trochę na nogach. Swędziała tak strasznie, że czasami mało brakowało, żebym nie zadrapała się do krwi. I nie raz byłam bliska płaczu z powodu swojej bezsilności, no bo przez ciążę niczego nie mogłam na to stosować. Miałam tylko czekać, aż samo minie. No i minęło, ale dopiero po trzech tygodniach!! Przez cały ten czas myślałam, że zwariuję i w duchu przezywałam ten błogosławiony stan.

Do dziś nie wiem skąd wzięła się ta wysypka – mój gin podejrzewał alergię pokarmową – w każdym razie zeszła i od tamtej pory, odpukać, nic mi nie dokucza. Noo poza wiecznym parciem na pęcherz – ledwo wyjdę z wc, a już muszę tam wracać! 😉

Jednak pomijając te częste wizyty w toalecie, wszystko jest w porządku. Czuję się dobrze, mam dużo sił i energii. Poprawiła mi się cera (już nie atakują mnie tak zaskórniki, jak w pierwszych tygodniach) i włosy jakby mniej zaczęły wypadać. Nie mam żadnych kulinarnych zachcianek – swoją drogą, nigdy ich nie miałam i do dziś nie wiem jak to jest mieć ochotę na prince pollo ze śledziem?! 😉  

Także podsumowując, drugi trymestrze naprawdę potrafisz być łaskawy i można się dzięki tobie cieszyć z błogosławionego stanu.

Ciekawe co przyniosą mi ostatnie trzy miesiące? 🙂

Nasze recenzje Zobacz wszystkie »

  1. Dokładnie jakbym czytała o sobie. Tylko bez tej wysypki. Pierwszy trymestr, masakra. Ja wymiotowalam na potęgę. Mdlilo mnie cały czas. Ogółem czułam się jak na mega kacu. Właśnie kończę drugi i choć czasem bolą mnie pachwiny i chodzę jak staruszka, to jest o niebo lepiej. Tylko ta ciągła potrzeba siku… Dokładnie tak jak u Ciebie. Ciekawe co przyniesie trzeci :)

    1. A to Twoja pierwsza ciąża, czy kolejna? :)

  2. U mnie tak samo pierwszy tragedia, drugi Oki no a trzeci ciężko…chociaż teraz to jest moja trzecia ciążą i czuję się fatalnie jeszcze aż tak źle nie było….

  3. Ja nie miałam żadnych dolegliwości, no może w 2 trymestrze około tygodnia migren, a tak to do końca latałam na spacery po 10km tak się dobrze czułam ;) Połóg za to źle wspominam..

  4. Pierwsza ciąża to Marzenie czulam sie cudownie jedyny bol tylko jak poczulam skurcze.przed porodem..teraz bede mama drugi raz pierwszy trymestr coś okropnegooo nie spodziewałam sie ze można sie tak zle czuć wymioty mdlosci brak apetytu I sil…byleby do tego drugiego moze bedzie lepiej…mam nadzieje

    1. “Byleby do drugiego” – tak samo sobie powtarzałam w tej ciąży.. 😐
      Trzymam kciuki, żeby dolegliwości minęły i żebyś w 2 trymestrze odetchnęła z ulgą! 😚

  5. Pierwsza ciąża i cały pierwszy trymestr mdłości, bóle brzucha, osłabienie, brak apetytu, bóle głowy, senność i wszystko co tylko może temu towarzyszyć :) ale miejmy nadzieję, że kolejne trzy miesiące będą łaskawe :)

    1. Ja też trzymam za wszystkie Panie :)

  6. dwie ciąże i najgorsze 18 miesiecy mojego życia :D:D:D:D
    ciagłe wymioty nadwrażliwosc na zapachy..brak sił..masakra;D

    1. O rany 😣
      Planujesz kolejną ciążę? 😉😄

    2. może…ale najpierw chyba sobie zatrudnię surogatkę :D:D:D na razie nie zapomniałam.mój syn ma 4,5 msca;)

  7. Nie bylo laskawego okresu dla mnie cale 9mcy byla masakra…rnajgirszy czas w zyciu razem z porodem ktory trwal ponad 25h i same skurcze z krzyza…ale synus nadrabia,wynagradza w kazdej minucie juz od 7mcy

  8. U mnie 3 były super ,jedyne co sie dowiedział w ciąży to co to jest zgaga ,poza tym zero dolegliwości

  9. Cała ciąża super:-) tylko dziecko wyjść w terminie nie chciało:)

  10. Pierwsza ciąża super , pracowałam na pełen etat do 8 miesiaca jako kelnerka, za to poród masakra 30 h męczarni . Teraz druga ciąża 20 tydzień i jak narazie tez super się czuje .

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

 

Sprawdź nasz kolejny artykuł

Naucz mnie, jak mam poradzić sobie ze złością


Pracując w szkole, na co dzień obserwuję, jak coraz więcej dzieci nie potrafi radzić sobie z trudniejszymi emocjami takimi jak niezadowolenie, frustracja, złość.

Nie tylko przedszkolaki, ale i dzieci w wieku szkolnym złoszcząc się: tupią, pokładają się z krzykiem na podłodze, popychają, biją innych, niszczą przedmioty, trzaskają drzwiami. Ze złości wykrzykują brzydkie wyrazy, używają emocjonalnych zwrotów (nienawidzę cię!) i atakują słowami (jesteś głupia!).

Emocji nie da się uniknąć i nie powinno się ich tłumić, natomiast gdy jest potrzeba, trzeba reagować i nauczyć małego człowieka, jak je może okazywać. Dziecko powinno z naszą pomocą dowiedzieć się, jak nimi kierować i mieć je pod kontrolą. Najpopularniejsze reakcje rodziców takie jak krzyk, szantaż, klaps nie tylko nie pomagają, ale zazwyczaj pogarszają sytuację. Poza tym, jeśli często krzyczymy na dziecko, to ono po pewnym czasie uodporni się i nie będzie słyszało naszego podniesionego głosu.

Po prostu mnie kochaj

Wiele rodziców widzi tylko fragment sytuacji – skupia się na wybuchu złości i nie wiąże go z tym, czy dziecko czuje się kochane i ważne. Tymczasem dzieci, które doświadczają od dorosłych akceptacji i czułości, łatwiej radzą sobie z emocjami, rzadziej się buntują i prościej się z nimi współpracuje. Każdemu rodzicowi powinno zależeć, by jego pociecha czuła, że jest kochana! Nawet gdy jest niegrzeczna. Jest to warunek, by czuła się bezpiecznie.

Chcę czuć się bezpiecznie

Poczucie bezpieczeństwa dają także jasne określone zasady zachowania. Uwierz w moc rozmowy, tłumaczenia, omawiania na spokojnie reguł postępowania. Dziecko musi wiedzieć, co mu wolno, a czego nie. Można też wspólnie ustalać zasady, a potem je przestrzegać i konsekwentnie egzekwować.

Halo! Ja tu jestem

Żaden człowiek nie lubi być ignorowany i każdy lubi być doceniany. Dziecko potrzebuje naszej uwagi, a jeśli nie potrafi w inny sposób skupić jej na sobie, ucieka się do ataków złości. Woli być skrzyczane niż niezauważone. Staraj się wyłapywać i zauważać dobre zachowania i chwal – dzieci bardzo tego potrzebują.

Zaakceptuj moje uczucia

Odczuwanie złości jest normalne i każdy człowiek ma prawo do przeżywania tej emocji. Musisz więc sobie uświadomić (i w to uwierzyć), że także Twoje dziecko może czuć złość i pozwól mu ją wyrażać. Pomogą w tym słowa: „Widzę, że coś cię rozzłościło”, „Na pewno masz powód, by się czuć rozgniewanym. Pomogę ci poradzić sobie ze złością”. Możemy spróbować opisać, to co widzimy i nazwać uczucie: „Widzę, że tupiesz. Wydaje mi się, że się złościsz”. Pomagasz w ten sposób dziecku nazwać to, co przeżywa, dowiedzieć się o jego emocjach.

Pamiętaj, to nie jest moment na prawienie morałów i wprowadzenie kary za zachowanie, na to przyjdzie czas, gdy dziecko jest już wyciszone. Gdy złość minie porozmawiaj z maluchem o tym, co się wydarzyło, co się z nim działo. Ważne – przyzwolenie na odczuwanie złości, nie oznacza, że akceptujemy wszystkie zachowania, które pojawią się pod jej wpływem!

Pomóż mi, jak mogę wyrazić, to co czuję

Zadaniem rodzica jest nauczenie, w jaki sposób dziecko może poradzić sobie z własną frustracją. Na spokojnie rozmawiaj z dzieckiem, czym jest złość i dlaczego może się pojawić. Zachęć, by mówiło o tym, co czuje – może reaguje agresją, ponieważ nie potrafi wyrazić słowami swojej złości? Powiedz: „Widzę, że się złościsz. Nie krzycz, powiedz mi, dlaczego się denerwujesz”. Mów też o tym, co Ty czujesz, żeby wiedziało, że o emocjach można rozmawiać. Pokaż, jak można wyrażać gniew, by nikogo nie krzywdzić, co można robić, a czego nie wolno i jakie ma to skutki. Wyjaśniaj, jak poprzez nieodpowiednie zachowania można skrzywdzić drugą osobę. Sięgnij po bajki terapeutyczne, w których pokazane są sposoby radzenia sobie w różnych ciężkich sytuacjach. Może warto poszukać wspólnie pomysłów na odreagowanie w trudnej chwili, takich jak malowanie na kartce, podarcie papieru na małe kawałki, zgniecenie kartki, uderzanie poduszek, zgniatanie gazet lub „gniotka” (balonu wypełnionego mąką). A może w Waszym domu sprawdzi się stworzenie miejsca, bezpiecznej przestrzeni tzw. kącika złości, w którym dziecko będzie mogło wyrazić swoją złość. Może tam się znaleźć wcześniej wspomniana poduszka, którą można uderzać, gazety, które można pognieść, plastelina do ugniatania, kredki, którymi można narysować, to co „siedzi” właśnie w głowie albo folia bąbelkowa, która odstresowuje.

Bądź dla mnie przykładem

Jeśli Ty też w złości mocno podnosisz głos, rzucasz przedmiotami, to zdawaj sobie sprawę, że dziecko będzie Cię naśladować. Trudno będzie nauczyć je innej reakcji, jeśli taką obserwuje u Ciebie. Zastanów się, jaka jest Twoja metoda na wyładowanie złości? Jednym z moich sposobów są porządki, które wymagają energii, więc wykorzystuję tą złą i pozbywam się jej, sprzątając. Z każdym kolejnym czystym pokojem staję się spokojniejsza i jeszcze czuję radość z czystego mieszkania. Typowa kobieta ;)

A gdy wybuchnę!

Gdy dziecko ma napad złości, staraj się ograniczyć liczbę dodatkowych bodźców – ścisz głos, mów wolniej, postaraj się, by nie było widowni, unikaj dotyku (chyba że mamy do czynienia z agresją fizyczną, wtedy musimy przytrzymać dziecko).

Jeśli niewłaściwe zachowanie podczas złości nie zagraża niczyjemu bezpieczeństwu, dobrym sposobem jest ignorowanie dziecka i cierpliwe czekanie, aż się uspokoi. Po prostu udajemy, że nie widzimy – więc nie prosimy, by przestało. Zazwyczaj zwracanie uwagi tylko zwiększa zdenerwowanie. Taki wybuch często trwa krócej, w myśl zasady „nie ma widzów, nie ma przedstawienia”.

Jeżeli natomiast zachowanie dziecka zagraża bezpieczeństwu innych lub jego samego musimy przytrzymać dziecko (jest to technika holding), jednocześnie o nic nie pytając, nie tłumacząc, nic nie mówiąc – minimalizując jakąkolwiek formę uwagi. Trzymajmy dziecko tak długo, aż się uspokoi i odpręży.

Nasze recenzje Zobacz wszystkie »

  1. Bardzo dobry artykuł z agresją słowna i fizyczna wsrod malych dzieci mamy do czynienia to jest wolanie o milosc od obojga rodziców. Toteż mówmy do nich żeby kochali swoje skarby pozdrawiam

  2. Świetny tekst, ja jako laik powiem jedno, fragment z dawaniem przykładu może być bardzo istotny, jeśli nie najbardziej. Sam czasem przyłapuję się na tym, że synek widzi moją złość, a z tyłu głowy mam myśl, że to straszna sprawa, której efekty obserwować będę za kilka lat :/

    1. Od razu kojarzy mi się z tymi wszystkimi złośliwościami, jakie wykrzykuje się za kierownicą.
      Podejrzewam, że mój syn tez pierwszy raz usłyszał pewne niecenzuralne słowa własnie w takiej sytuacji ;)

  3. Super tekst, moj synek jeszcze malutki, ale ja wolę już czytac co mozna zrobic, jak sobie radzić zeby wiedzieć jak reagować…

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

 

TopW Roli Mamy na Facebooku