Czym pachnie strach?

Czym pachnie strach?


20 września 2018

Odkryłam niedawno, że strach może mieć zapach. Drażniący, nie do usunięcia. Zapach szpitalnych murów i choroby, która rzuca na szalę życia i śmierci istnienie drogiej sercu osoby. Uwidacznia się na ciemnej plamie sufitu, który niebezpiecznie wisi nad głową, gdy gasną wszystkie światła. To właśnie tam ulatują wszystkie czarne myśli, a wielkie cienie wyłażące zza szafy i ruch firanki wzmagają najgorsze odczucia.

Strach  można poczuć. Może ściskać w dołku, na samą myśl o ostateczności, może powodować gęsią skórkę, gdy w napadzie paniki odsuwam od siebie najczarniejsze myśli.

Strach ma też smak. Smakuje goryczą, gdy pytam, dlaczego zło otula osobę, która na to nie zasłużyła. Smakuje samotnością, gdy dotyk zawisa w pół drogi niepewności. Co powiedzieć, jak pocieszyć?

Strach też słychać. Wybrzmiewa w tykaniu zegara, gdy wskazówki bezlitośnie odmierzają upływ czasu w niewiadomym kierunku życia lub śmierci. Kryje się pod wielkimi słowami, które powinny dawać siłę, a stają się jedynie atrapą bezpieczeństwa. Strach, niczym wierny pies siada tuż obok, zapraszając do towarzystwa smutek i beznadzieję. Z łatwością podsuwa pod zamknięte powieki obrazy rzeczy nieudanych, sytuacji zawinionych, i tych, które już nigdy nie mają się wydarzyć.

I to co najtrudniejsze – zaciera dobre wspomnienia, każąc pamiętać, że nawet najgorętsze łzy nie rozgrzeją struchlałego serca.

Kto go ode mnie zabierze?

Nasze recenzje Zobacz wszystkie »

Dodaj komentarz

Zalogowany jako Wpis Gościnny | Wyloguj się
Wpis Gościnny
  Subscribe  
Powiadom o
Top W Roli Mamy na Facebooku