Czy on śpi – Olivier Tallec

Tytuł: „Czy on śpi?”
Autor: Olivier Tallec
Ilustracje: Olivier Tallec
Liczba stron: 40
Okładka twarda
Wydawnictwo: Druganoga

„Czy on śpi?” – książka, po którą warto sięgnąć, zanim będzie trzeba

Są książki, które kupujemy dla przyjemności, i takie, które kupujemy na zapas — bo wiemy, że kiedyś się przydadzą. „Czy on śpi?” Oliviera Talleca należy do tej drugiej grupy, choć wcale nie jest smutna ani ciężka. U nas w domu czytamy ją zupełnie zwyczajnie, tak jak każdą inną. Mój trzylatek bardzo ją lubi.

Zaczyna się jednym zdaniem, po którym nie da się już nie czytać dalej: Wiewiórka i jej najlepszy przyjaciel Pok — czyli grzyb — znajdują na ścieżce kosa. Leży sobie spokojnie. Pewnie śpi. Więc siadają obok i czekają, aż się obudzi. Ale kos się nie budzi. I stąd biorą się wszystkie pytania, które w tej książce padają wprost: dlaczego się nie rusza? Czy on śpi? A może już nigdy się nie obudzi? To dokładnie te pytania, które dorośli najchętniej by zbyli albo zamienili na coś łagodniejszego. Tallec ich nie zbywa. Pozwala bohaterom — Wiewiórce, Pokowi i Ginterowi — dojść do odpowiedzi po swojemu, krok po kroku, bez pouczania i bez morału na ostatniej stronie. To jest, moim zdaniem, największa zaleta tej książki: wszystko jest tu proste i przejrzyste. Nie ma niedomówień ani zawoalowanych metafor — żadnego „zasnął na zawsze”, które dziecko może potem odnieść do własnego zasypiania. Dla trzy-, czterolatka, który nie rozumie jeszcze abstrakcji, to bardzo cenne. Dzieci w tym wieku traktują słowa dosłownie, więc lepiej, żeby te słowa były uczciwe. Bohaterowie są przy tym po prostu sympatyczni. Ciepli, trochę przekorni, bardzo swoi. Dzięki nim rozmowa o czymś tak trudnym odbywa się w towarzystwie lubianych postaci, a nie w atmosferze wielkiej powagi.

Fot. Archiwum własne

Przyznam się do jeszcze jednego: wydawnictwa Druganoga wcześniej w ogóle nie znałam. Zajrzałam potem na ich stronę i okazało się, że „Czy on śpi?” to część całej serii o przygodach wiewiórki i grzybka — są jeszcze „To jest MOJE drzewo”, „Trochę dużo”, „Już nie chcę być wiewiórką” i „Mój najlepszy najlepszy przyjaciel”. Mamy co nadrabiać.

„Czy on śpi?” to znakomity punkt wyjścia do rozmowy o śmierci — o tym, że ktoś może odejść i nie wrócić. U nas na szczęście nie było jeszcze takiej nieszczęśliwej okazji. Ale właśnie dlatego uważam, że warto po nią sięgnąć teraz. Dużo lepiej rozmawiać z dzieckiem o śmierci, zanim ta śmierć wydarzy się naprawdę, niż dopiero potem — kiedy wszyscy dookoła płaczą, nikt nie ma siły tłumaczyć, a dziecko zostaje z chaosem w głowie. Jeśli pojęcie jest już trochę oswojone, później po prostu będzie łatwiej. Wszystkim.

https://wrolimamy.pl/recenzje-ksiazek/

Tallec nie zostawia zresztą czytelnika z samą pustką. Pokazuje coś bardzo pocieszającego: że ktoś, kogo już nie ma, może „jeszcze trochę tu być” — we wspomnieniach przyjaciół, w ulubionym miejscu, w stosie kolorowych liści, w śpiewie innego ptaka. Pokazuje również, że drobne rytuały pożegnania mają sens.

Fot. Archiwum własne

Ilustracje wymagają osobnej pochwały. Są fenomenalnie piękne i wyraziste — Tallec maluje oszczędnie, ale każda plama koloru robi tu robotę. Mam wrażenie, że cała kolorystyka utrzymana jest w jesiennych barwach: rudości, brązy, ciepłe żółcie. Takie miałam skojarzenie i nie umiem się od niego uwolnić — jesień życia, które właśnie odchodzi. Nie wiem, czy autor to zaplanował, czy sama sobie to dopowiedziałam. Ale działa.

Fot. Archiwum własne

Książka jest pięknie wydana. Duży format, zbliżony do A4, twarda oprawa, solidny papier — dla dziecka to ma znaczenie, bo takie duże kartki po prostu chce się przewracać samodzielnie i długo w nie patrzeć. U nas ta książka wędruje z półki na dywan i z powrotem częściej niż niejedna „wesoła”. Polecam ją serdecznie każdemu rodzicowi przedszkolaka. Nie dlatego, że coś złego się dzieje — właśnie dlatego, że jeszcze nie.

Recenzja powstała dzięki współpracy z wydawnictwem Druganoga