Kochanek ciszy – Anna Stryjewska
Tytuł: Kochanek ciszy
Cykl: Syn wiatru
Autor: Anna Stryjewska
Wydawnictwo: Skarpa Warszawska
Kategoria: Powieść obyczajowa
Oprawa: miękka
Liczba stron: 336
Data wydania: 2026-09-23
Mam dla Was recenzję najnowszej książki z serii, która już dawno skradła moją uwagę. Anna Stryjewska w swojej powieści „Syn Wiatru. Kochanek ciszy” pokazuje, że nawet po największych życiowych burzach można odnaleźć własną, cichą przystań.
O czym jest Kochanek ciszy?
Na kartach książki Kochanek ciszy ponownie spotykamy Szymona Gołębiewskiego, tym razem jako człowieka po poważnych przejściach. Nie to, żeby go życie wcześniej rozpieszczało, ale teraz staje przed szczególnymi wyzwaniami. Kiedy wychodzi z więzienia, wraca do świata, który w zasadzie przestaje istnieć. Nie ma już ukochanego wujka Antoniego, jego małżeństwo z Mają to przeszłość, a wspólnik okazał się zdrajcą. Rodzinna firma, na którą tak ciężko pracował u boku Antoniego, musi zostać sprzedana. Dodatkowo jego za chwilę była żona robi wszystko, by ograniczyć Szymonowi kontakt z synem.
Kiedy na jednego człowieka spada tyle nieszczęść, może stracić wiarę we wszystko. I właśnie w takim momencie Szymon otrzymuje pomoc od tajemniczego mężczyzny, który wcześniej mignął mu zaledwie kilka razy przed oczami. Roman Zalewski decyduje się pomóc Gołębiowskiemu, a przy okazji jego obecność powoduje, że rodzinne sekrety ukrywane przez lata zaczynają się domagać światła dziennego. Szymon jednak na początku nie zawraca sobie głowy przeszłością, chcąc zawalczyć o syna i od nowa poukładać życie. W zasadzie po młodym i ambitnym człowieku sukcesu pozostaje cień, którego zajmują zupełnie inne niż przed pożarem sprawy.
Szymon próbuje odnaleźć spokój z dala od dotychczasowego życia. Przypadkiem trafia w piękne okolice jeziora Goreń, gdzie stoi na uboczu stary, naruszony zębem czasu dom. Ale mężczyzny to nie zniechęca i bierze się do remontu skromnej chaty otoczonej lasem i pięknem natury. Tam poznaje ludzi, którzy przyjmują go bez zbędnych pytań. Spotyka również miłość sprzed lat oraz kobietę, która w szczególny sposób zapadła mu w pamięć.
Moje wrażenia po lekturze
Wiecie, ja jestem fanką cyklu „Syn wiatru” i do każdej kolejnej części podchodzę jak do obietnicy dobrej lektury. Za każdym razem czuję się rozpieszczana przez autorkę, ponieważ dba ona o to, by emocji w historii Szymona nie zabrakło. A jest ich wiele — w obecnej części dominują te trudne — rozczarowania, zdrada i ból, ale jednocześnie przez kolejne strony przebija coraz śmielej nadzieja. Przecież zawsze jest tak, że jeśli życie coś zabiera, to daje też coś w zamian, a inne nie musi oznaczać gorsze.
Szymon jest bohaterem, któremu trudno nie kibicować. Chłopak daje się lubić nie tylko przez to, jak ciężko miał w życiu od małego, a jednak nie poddał się. Mimo późniejszego ogromnego sukcesu pozostał też normalnym, dobrym człowiekiem, choć istniało ryzyko, że sodówka uderzy mu do głowy. A gdy świat mu się niespodziewanie zawalił, zachował hart ducha. Obserwowanie zmian w jego życiu, dramatycznych zwrotów akcji i prób uporządkowania przeszłości i budowania przyszłości sprawia, że z wypiekami na twarzy śledziłam jego dalsze losy. Co prawda tłucze mi się po głowie, że poznajemy tu zwieńczenie historii Szymona Gołębiewskiego, ale mam nadzieję, że sposób poprowadzenia zakończenia skłoni autorkę do pracy nad jeszcze jedną częścią. Czytałabym.
No i nie da się pominąć milczeniem obecności Romana Zalewskiego, który w trzeciej części pojawia się na pierwszym planie o wiele częściej. I to ciekawe, bo wcale nieoczywiste jest, w którym kierunku relacja Szymona i Romana się rozwinie. Pojawiają się też postaci, które znamy z poprzednich tomów cyklu.
Czy polecam książkę Kochanek ciszy?
O tak! Kochanek ciszy to świetna lektura na emocjonujący wieczór, bo jak się już weźmie ją do ręki, to czyta się do końca. Jeśli więc znacie wcześniejsze tomy cyklu „Syn wiatru”, koniecznie sięgnijcie po jego finał. A jeśli jeszcze nie mieliście okazji poznać Szymona, warto nadrobić tę historię od początku, koniecznie po kolei, bo inaczej lektura nie będzie miała sensu.
Historia w trzech częściach finalnie składa się na opowieść o stracie, upadku i podnoszeniu się, o przebaczeniu i nadziei na lepsze jutro. I daje kojącą myśl, że czasami największą odwagą jest pogodzenie się z przeszłością, wyciągnięcie wniosków z popełnionych błędów i danie sobie szansy na nowy początek.
Tom 1: „Syn Wiatru. Bękart”
Tom 2: „Syn Wiatru. Król życia”
Recenzja powstała w ramach współpracy z Wydawnictwem Skarpa Warszawska
