To ja, Szpilka. Republika Gdyby – Marcin Ciszewski
Tytuł: To ja, Szpilka. Republika Gdyby
Autor: Marcin Ciszewski
Oprawa: miękka
Liczba stron: 414
Rok wydania: 2026
Wydawnictwo: Skarpa Warszawska
Sześć lat. No dobra, niecałe. Zabrakło czterech tygodni. Tyle trzeba było czekać na drugi tom Szpilki. Zastanawiam się, czy jakikolwiek pisarz wystawił moją cierpliwość na próbę tak mocno, jak Marcin Ciszewski i… nikt mi nie przychodzi do głowy. A naprawdę czekałam! Przez te sześć lat przeczytałam kilkaset książek, pokochałam nowych bohaterów, kilku znienawidziłam, ale Szpilki nie zapomniałam.
O czym jest Republika Gdyby?
Gdyby babcia miała wąsy, to by była dziadkiem. Akurat to zdanie w książce nie pada, ale dobrze obrazuje sposób myślenia głównej bohaterki – całe jej życie mogłoby wyglądać zupełnie inaczej, gdyby… Tymczasem jest policjantką, łebską i błyskotliwą, ale niekoniecznie popularną. Trudno stale bić brawo komuś, kto idzie pod prąd, łamie zasady, lekceważy procedury i… wygrywa. Bo Szpilka przy całej swojej niesubordynacji jest diablo skuteczna. Nic dziwnego, że to po nią sięga Komenda Stołeczna, gdy trzeba znaleźć zabójcę siedemnastolatków, zdolnych i bystrych chłopców z tak zwanych dobrych domów, uczniów liceów wysoko notowanych w rankingach.
Śledztwo nie jest łatwe, a nowoczesne technologie, zamiast ułatwiać, dodatkowo wszystko gmatwają. Jednocześnie są niepokojąco fascynujące, a najbardziej przeraża mnie myśl, że mogą być prawdziwe. Jeśli tak wygląda XXI wiek, to ja proszę o bilet do XIX. Niemniej Szpilka – a właściwie podkomisarz Marianna Kohut – nie ma w zwyczaju łatwo się poddawać. Nie idzie też prostą drogą, potrafi myśleć niesztampowo i działać w pojedynkę, gdy jest taka potrzeba. Albo gdy jej się wydaje, że jest taka potrzeba. Przełożeni nie lubią tego. Ona jak najbardziej.
Nie mogę napisać, że To ja, Szpilka. Republika Gdyby jest klasycznym kryminałem o śledztwie w sprawie kilku morderstw. Byłoby to znacznie spłycenie tematu. To książka z pogranicza kryminału i psychologii albo może socjologii, nie do końca się znam na tych niuansach. W każdym razie można się naprawdę dużo dowiedzieć o mechanizmach rządzących współczesnym światem, ale też o nowoczesnych metodach wychowywania dzieci. Słyszeliście o korporacyjnym macierzyństwie? Ja nie całkiem, chociaż owszem, z określeniem dziecko–projekt miałam okazję się spotkać i uznałam to za grubą przesadę. Teraz myślę, że to mogło być niedopowiedzenie.
Gdzieś na marginesie moich notatek wynotowałam taki cytat: Młode pokolenie nie zostało nauczone przegrywać. To zdanie chyba najlepiej podsumowuje celny zmysł obserwacyjny Marcina Ciszewskiego. Owszem, jako pokolenie rodziców chyba daliśmy plamę. Nie jest to przyjemna myśl, oj nie.
Jak się czyta To ja, Szpilka. Republika Gdyby?
Po drugi tom Szpilki sięgnęłam z ogromną ekscytacją i lekkim strachem, bo wiadomo – im większe oczekiwania, tym boleśniejszy upadek, a oczekiwania przez te sześć lat zdążyły wyrosnąć naprawdę wysoko. Czy dostałam to, co chciałam? Nie. Dostałam znacznie, ale to znacznie więcej. Policjantkę, która przez te lata nieobecności na rynku wydawniczym nie próżnowała. Dojrzewała, by wrócić jeszcze silniejszą, pewniejszą siebie i budzącą jeszcze większe emocje.
Co takiego jest w Szpilce, że nie dała o sobie zapomnieć? Nie mam pojęcia. Może filigranowa figura, może uroda, a może usposobienie, które budzi tak ambiwalentne uczucia, że nawet ja nie wiem, czy bardziej tę kobietę lubię, czy mam chęć udusić. Niemniej mam nadzieję, że na drugim tomie się nie skończy. Drogi Autorze, pamiętaj, że już robię na półce miejsce na co najmniej siedemnaście tomów!
To ja, Szpilka. Republika Gdyby – recenzja subiektywna
Długość – 414 stron to z jednej strony dużo i nie mogę się czepiać, ale z drugiej… po tak długim oczekiwaniu chciałabym więcej 😉
Trupy – jest kryminał, są trupy, nie ma co ukrywać.
Humor – a i owszem, i to nawet więcej niż się spodziewałam. Momentami trochę podszyty złośliwością, co zbliżyło mnie do Szpilki jeszcze bardziej. Lubię takie charakterne kobietki.
Widoczność liter – brak. Nie ma liter. To książka, która od początku składa się z obrazów i to takich bardzo realistycznych. Mnie jest tym łatwiej, że akcja dzieje się w Warszawie, do której mogę nie pałać miłością, ale znajomości, przynajmniej niektórych rejonów, nie dam rady się wyprzeć. I akurat przy czytaniu ta wiedza jest przydatna, nie powiem, że nie.
Subiektywnie i z pełną odpowiedzialnością oznajmiam, że to jest bardzo, ale to bardzo dobra książka i po prostu musicie ją przeczytać. Głupio byłoby coś takiego przegapić, serio.
Dla kogo jest książka To ja Szpilka. Republika Gdyby?
Normalnie napisałabym, że kto czytał Klub, ten może sięgać po Republikę Gdyby. Jednak… sama czytałam pierwszy tom tak dawno, że szczegóły dały radę wylecieć z pamięci, a mimo to nie miałam żadnego problemu ze zrozumieniem drugiego. Zaryzykuję więc, że da się zacząć od Republiki Gdyby, jednak sugeruję, żebyście nie odbierali sobie frajdy – co dwie książki, to nie jedna. A Marcin Ciszewski naprawdę umie w pisanie – bawi się słowem, hipnotyzuje i przykuwa uwagę tak mocno, że o przespanej nocy można zapomnieć. Szpilki się nie odkłada, dopóki nie wybrzmi ostatnie zdanie.