Wiosna w chacie pod starym świerkiem – Wioletta Piasecka
Tytuł: Wiosna w chacie pod starym świerkiem
Autor: Wioletta Piasecka
Kategoria: Literatura obyczajowa
Wydawnictwo: Skarpa Warszawska
Oprawa: miękka
Liczba stron: 304
Data wydania: 2026-02-11
Wiosna w chacie pod starym świerkiem to kontynuacja powieści Wioletty Piaseckiej Chata pod starym świerkiem. Już pierwsza książka mnie zachwyciła, a druga powaliła mnie na łopatki i trochę też wycisnęła emocjonalnie. Daję słowo, że jak usiadłam do niej, tak nie byłam w stanie odłożyć! Przeczytałam ją na jednym wdechu. Jeżeli nie pamiętacie pierwszego tomu, to zajrzyjcie sobie do wyżej wspomnianej recenzji, żeby odświeżyć pamięć, bo w nowej części dzieje się dużo i w nawiązaniu do przeszłych zdarzeń. A jeśli nie czytaliście żadnej z nich, to nie zaglądajcie do recenzji, tylko gońcie do księgarni/biblioteki, by nadrobić tyły.
O czym jest Wiosna w chacie pod starym świerkiem?
Pokrótce mogę Wam powiedzieć, że są to dalsze losy dwóch sióstr, Maliny i Jagody, które odnalazły nić porozumienia po latach milczenia. Oczywiście znajdziecie tu również kontynuację losów Piotrusia i jego babci, którzy zdecydowali się zamieszkać w starym domu wraz z Jagodą. Pojawiają się także inne postaci, które znamy z pierwszej części, takie jak Artur (zdradziecki mąż Jagody), Fabian (mąż Maliny, dawny narzeczony Jagody), dziadek Zygmunt, czy Kuba i Hubert. Ale autorka zadbała o to, by nudy nie było i pojawiają się postaci, takie jak Bartosz, które nieco namieszają w życiu pani doktor.
Po tytułowej wiośnie w chacie pod starym świerkiem można było się spodziewać, że skoro taka pora roku, to idzie nowe, lepsze, ale los wystawia bohaterów na próby. I tak obserwujemy starania, jakie podejmuje Jagoda po wyprowadzce od męża, by pożegnać przeszłość i przygotować przestrzeń na to, co dopiero przyjdzie. A wielkich marzeń lekarka nie ma — chce przede wszystkim dobrego domu dla Piotrusia i jego babci, pragnie stabilizacji i ukojenia złamanego serca. Ale w tle wciąż jest Artur, który doskonale wie, że przegrywa życie i nie potrafi się z tym pogodzić.
Jagoda stara się także nie nadwyrężyć delikatnego porozumienia, które udało się wypracować z siostrą. Jak pamiętacie z pierwszej części, historia, która wydarzyła się między siostrami, była bardzo trudna, a kombinacje Fabiana niczego nie ułatwiają. W dodatku Jagoda nosi w sercu tajemnicę, która nie może wyjść na światło dzienne.
Swoją drogą Malina też ma swoje na sumieniu i o wiele za późno zaczyna rozumieć, że nie da się zbudować szczęścia na kłamstwie i cudzym nieszczęściu. Kobieta szarpie się pomiędzy miłością do siostry a uczuciami, którymi darzy swojego męża. Atmosfera w jej domu staje się ciężka do zniesienia, bo Fabian nie jest łatwym człowiekiem, a w dodatku towarzystwo zgryźliwego teścia, rozkapryszonego młodszego syna i jednocześnie poważne zmiany w życiu starszego, niczego nie ułatwiają. Kuba ma ożenić się z ukochaną, ale także tu nie wszystko układa się jak powinno. Niestety los postanawia nikogo nie oszczędzać i uderza w momencie oraz w sposób, który jest najmniej oczekiwany, tragiczny.
Moje wrażenia po lekturze
Przyznaję, że czytałam tę książkę w wielkich emocjach, bo te wszystkie nadzieje i dramaty, które się rozgrywały na jej kartach, zaangażowały mnie bardzo. Wiosnę w chacie pod starym świerkiem czytałam tak, jakbym oglądała wciągający film — wyobraźnia podsuwała kolejne obrazy, które wyłaniały się z każdej kartki. A w nich rozpiętość od serdecznego uśmiechu, przez wzruszenie, po smutek i współczucie. Ta książka gwarantuje emocjonalny Rollercoaster, a każą linijkę czyta się jak złoto. Po tym, jak połknęłam historię na raz, nie mogę doczekać się kolejnej części — choćby nie wiem co, nie odpuszczę kontynuacji.
Wiosna w chacie pod starym świerkiem to idealna lektura dla osób kochających powieści obyczajowe, których się nie da ot, tak odłożyć na półkę i w dodatku można czytać je w częściach, dzięki czemu pozostajemy dłużej przy historii bohaterów. Ja polecam obie książki bardzo, bardzo serdecznie.