Boże Narodzenie 22 grudnia 2017

Renifery już dzwonią, święty Mikołaj pakuje sanie…

…w domach czuć zapach makowca i choinki, okna błyszczą, karp pływa w wannie. Wszystko wskazuje na to, że Święta Bożego Narodzenia tuż tuż. Dlatego pozwalam sobie złożyć Wam życzenia.

Jako katoliczka życzę Wam wszystkim, wierzącym i niewierzącym po równo, dużo błogosławieństw od Bożego Dzieciątka, niech Jego narodziny przyniosą radość Wam i Waszym rodzinom. Niech się Wami opiekuje i strzeże przed nieszczęściami, tymi dużymi i małymi. Nie raz doświadczyłam działania ręki Bożej w moim życiu. Bóg jest. Tak po prostu.

Jako kobieta, w tym trudnym dla kobiet okresie, życzę wszystkim kobietom, by czuły się ważne, kochane i szanowane. Niech kobiecość będzie naszą tarczą i bronią.

Jako matka życzę wszystkim rodzicom, by rodzicielstwo niosło ze sobą więcej blasków niż cieni. I życzę dużo zdrowia Wam i Waszym dzieciom, w zdrowiu jakoś łatwiej. A na wypadek choroby, życzę Wam dużo siły, by ją przetrwać.

Jako żona, szczęśliwa i spełniona, życzę wszystkim żonom takiego męża, jakiego ja mam. Kochającego, cierpliwego, ale z charakterem. Wszystkim mężom życzę takiej żony, jaką ma mój mąż (no dobra, to był żart ;) ).

Jako dziecko (w każdym z nas ono tkwi, prawda?) życzę Waszym dzieciom pogodnego, beztroskiego dzieciństwa. Dzieciństwa pełnego śmiechu i kochających rodziców. I śniegu na święta. Bo co to za święta bez śniegu?

Jako sąsiadka życzę Wam więcej empatii. Bo warto czasem pomyśleć o kimś, kto mieszka za ścianą. A czasem fajnie, jak za tym myśleniem pójdzie działanie. Pozytywne oczywiście. Sąsiedzka życzliwość to niestety towar deficytowy ostatnio. Życzę Wam i sobie zmian w tej dziedzinie.

Jako blogerka życzę wszystkim blogerom wiernych i zaangażowanych czytelników. I jeszcze, żeby Facebook nie wariował co chwila ze swoimi algorytmami, bo to nam bardzo utrudnia pracę. Bo blogowanie to nie jest zabawa, jak myślą niektórzy.

Jako internautka życzę Wam mniej hejtu w sieci. Życzę też mniej marketingowego bełkotu a więcej prawdziwych, wartościowych treści. I nowych algorytmów dla Google, bo niestety póki co, to sam bełkot podrzuca.

Jako człowiek życzę Wam, żebyście spotykali na swojej drodze samych dobrych ludzi. Nauczmy się na nowo dbać o relacje międzyludzkie. I starajmy się częściej patrzeć sobie w oczy.

Wesołych Świąt Moi Drodzy. Odpocznijcie

                                                                                                                                  Mirella

 

Subscribe
Powiadom o
guest
0 komentarzy
Inline Feedbacks
View all comments
Boże Narodzenie 21 grudnia 2017

Ból brzucha w święta? Zapomnij! Zespół jelita nadwrażliwego da się okiełznać

Święta to wspaniały dla podniebienia czas, w którym potrawy na suto zastawionym stole, aż proszą się o skosztowanie. Szczególnie w Wigilię, podczas której tradycja nakazuje przygotowanie 12 potraw i spróbowanie każdej z nich przez biesiadników, aby przez kolejny rok w domu panował dobrobyt.

Wiecie, ja jestem prawdziwym smakoszem. Kocham jeść, a już absolutnie uwielbiam barszcz z uszkami, pierogi z kapustą i grzybami, potrawy rybne. Na szczęście metabolizm jeszcze się za to nie zemścił! Tymczasem mam inny kłopot, w przeciwieństwie do super metabolizmu, nie do pozazdroszczenia.

Wiecie czym jest zespół jelita nadwrażliwego? Ja niestety wiem –  powoduje on przykre dolegliwości ze strony jelit, takie jak naprzemienne biegunki czy zaparcia, wzdęcia i naprawdę intensywny ból, a także bóle krzyża. Podczas rozmowy z lekarzem dowiedziałam się, że cierpią na to przede wszystkim kobiety i co ciekawe, to schorzenie ujawnia się najczęściej po 20 roku życia. U mnie też tak było, z tym że, na szczęście, dotknęła mnie łagodna postać nadwrażliwości.

Przywykłam do czasowych dolegliwości, bo choć ta przypadłość bywa bolesna, nie stanowi zagrożenia dla zdrowia i życia. Najlepiej unikać tego, co szkodzi, ale umówmy się – kto lubi ograniczenia? Tym bardziej, że święta rządzą się odmiennymi prawami. Ja nie lubię sobie niczego odmawiać (pewnie nie tylko ja) i bywa, że z tego powodu cierpię. Jestem więc przygotowana za każdym razem do walki z bólem.

A jeśli już przychodzi fala bólu, to, co u mnie zawsze skutkuje, to termofor i No-spa. Mogę wam to uczciwie polecić przy zespole jelita nadwrażliwego. Nie znam lepszego sposobu, by walczyć z bólem brzucha różnego pochodzenia. No-spa szybko łagodzi bolesne skurcze, które wielu “nadwrażliwcom” utrudniają, a chwilami wręcz uniemożliwiają normalne funkcjonowanie.

Poza tym sięgajcie po naturalne probiotyki (np. kiszonki, naturalne jogurty), bo ważne jest, by flora bakteryjna jelit była w dobrym stanie. I to, co mogę jeszcze polecić, to unikanie stresu (ha ha ha!), który nasila dolegliwości. Na szczęście przy świątecznym stole stresu nie ma za wiele, więc zauważam tu działanie terapeutyczne rodzinnego biesiadowania ;).

Mam nadzieję, że wasza nadwrażliwość nie odezwie się w święta i spędzicie cudowny, relaksujący czas z najbliższymi.

Wesołych Świąt, bez bólu i zmartwień!

 

Subscribe
Powiadom o
guest
1 Komentarz
Oldest
Newest Most Voted
Inline Feedbacks
View all comments
Adrianna Kowalczyk-Kurach

Oj znam doskonale co to za paskudna choroba ☹

Ciąża 20 grudnia 2017

Oczekiwanie na trzecie dziecko – nie ma już ekscytacji, fajerwerków i szampana…

Oczekiwanie na trzecie dziecko  znacznie różni się od tego, które przeżywałam za pierwszym i drugim razem. Nie ma już takiej ekscytacji, fajerwerków i szampana (bezalkoholowego ;-) )  po każdym skończonym tygodniu, miesiącu, czy oberwanym kopniaku. Czas płynie okrutnie szybko i w zapewne zanim się obejrzę, już będzie po ptakach. Albo raczej – już będę tulić kolejnego członka rodziny. 

Pamiętam jak w pierwszej ciąży odliczałam każdy skończony tydzień ciąży, jak dużo czytałam na temat poszczególnych etapów rozwoju maleństwa, jak niecierpliwie wyczekiwałam terminów wizyt u gina, bo ciekawość – co słychać u mojej fasolki? – zżerała mnie od środka.

Pamiętam, że dużą część wolnego czasu spędzałam na buszowaniu w sieci i przeglądaniu dziecięcych ubranek, pościeli, wózków, mebelków i wszystkich innych wyprawkowych gadżetów. Okropnie trudno było mi wtedy powstrzymać się przed zakupowym szałem. Ani myślałam też czekać z tym do samego końca, w myśl przesądu – żeby nie zapeszać!

Kupione malutkie ubranka od razu prałam i prasowałam (czego na co dzień nie lubię robić, a tu robiłam ochoczo), a później miliony razy oglądałam nie mogąc się doczekać, kiedy w końcu będę mogła je wykorzystać.

Tak mijały mi kolejne tygodnie, miesiące… Aż w końcu dotrwałam do półmetka i z podobną ekscytacją czekałam na finisz.

Za drugim razem też towarzyszyło mi mnóstwo emocji i sporo niecierpliwości, ale było trochę inaczej. Głównie dlatego, że nie miałam już tyle czasu wolnego i możliwości, by tak bezkarnie sobie siedzieć z nosem wciśniętym w ekran komputera. Poza tym, część wyprawki już miałam, więc nie musiałam wszystkiego kompletować od nowa.

Zdobyta wcześniej wiedza i doświadczenie pozwoliły mi również ograniczyć do minimum poszukiwanie informacji  na parentingowych portalach. A wizyty u gina, choć nadal stanowiły super okazję do podglądnięcia mojej córeczki w brzuszku, to jednak nie były już tak bardzo wyczekiwane. Po pierwsze dlatego, że mniej więcej wiedziałam już, co mnie na nich czeka i co mogę zobaczyć w obrazie USG, a po drugie mając w domu przedszkolaka, czas biegł mi zdecydowanie szybciej niż w poprzedniej ciąży, więc nawet nie miałam głowy do tego, by codziennie odhaczać kolejny (ty)dzień w kalendarzu.

Do finiszu też nie odliczałam dni, ale to raczej dlatego, że przyszedł niespodziewanie, prawie miesiąc wcześniej, więc jakby nie miałam okazji do tego nerwowego wyczekiwania ;-)

Z kolei trzecia ciąża to jest już całkiem inna bajka. Niby też się bardzo cieszę i ciekawość rychłego poznania kolejnego członka rodziny jest równie silna, ale tym razem nie mam już kompletnie czasu na to, by beztrosko sobie siedzieć pod kocykiem, w ciszy i spokoju, oddając się rozmyślaniom, planowaniu, czy odliczaniu.

Czas pędzi jak szalony, w ciągu dnia niejednokrotnie łapię się na tym, że od rana jeszcze na chwilę nie usiadłam, że zmęczenie dobija się do mnie niczym komornik do dłużnika, ale o chwili odpoczynku i drzemce mogę jedynie pomarzyć. Efekt tego jest taki, że tygodnie mijają, kartki z kalendarza spadają, brzuch rośnie, a wizyty u gina stały się tylko formalnością.

Do niczego już nie odliczam, bo nie mam do tego głowy, ani czasu. Rzadko czegoś szukam w sieci i czytam, bo wiele już wiem. Nie głaszczę obsesyjnie brzuszka, bo zazwyczaj ręce mam pochłonięte ogromem obowiązków. A ruchów maluszka zdarza mi się przez to wszystko nawet nie zauważać – no chyba, że on właśnie postanowi spróbować przebić się swoją stópką przez skórę, złamać mi żebro, albo zagrzebać nieprzyzwoicie nisko… ;-)

I generalnie rzecz biorąc, w przeciwieństwie do poprzednich dwóch razów, nie jestem zbytnio przygotowana do powitania na świecie kolejnego dzidziusia, mimo że spokojnie może to nastąpić nawet za (około) pięć tygodni!! Jak tak teraz o tym myślę, to aż się sama sobie dziwię, bo zwykle nie lubię niczego zostawiać na ostatnią chwilę.

A tu pokoik nieprzygotowany, wózek właśnie sprzedaliśmy, niby na rzecz nowego, no ale jeszcze go nie zamówiliśmy. Fotelika nie mamy (bo poszedł razem z wózkiem) więc na chwilę obecną, co uświadomił mi kilka dni temu mąż, nawet nie miałabym jak wrócić z bobasem ze szpitala do domu :-P   

Łóżeczko aktualnie zajmuje córeczka, a wypadałoby dla niej kupić nowe miejsce do spania, żeby mogła zwolnić dotychczasowe wyro dla przyszłego brata, tylko jakoś tak nam nie po drodze do sklepu meblowego. Zresztą, a propos mebli – dla maluszka mam tylko przewijak, nic więcej, więc jego rzeczy na ten moment też nie mam gdzie trzymać.

Tak prawdę powiedziawszy to mam tylko kilka ubranek, które zostały w spadku po rodzeństwie. Całą resztę muszę zorganizować. Włącznie z wyprawką dla siebie – koszuli do porodu nie mam, podkładów i podpasek też nie… No jednym zdaniem – jestem w czarnej d*pie.

Ale obiecuję sobie, że po świętach, trochę zwolnię tempo i ogarnę temat… ;-)

A na pocieszenie mogłybyście powiedzieć mi matulki, że wy też tak miałyście w kolejnych ciążach i nie jestem jedyna – nieprzygotowana ;-)

Subscribe
Powiadom o
guest
29 komentarzy
Oldest
Newest Most Voted
Inline Feedbacks
View all comments
Katarzyna Kowalska
4 lat temu

Nie zgadzam się z ta teoria. Znaczenie ma ile czasu minęło od ostatnich ciąż. U mnie 17 i 11. I znowu czułam to podekscytowana. Oczekiwanie nie miało końca. Zakupy mikro ubranek sprawiało radość.
Kaźda ciąża dla mnie to ekscytujący czas.

W roli mamy - wrolimamy.pl

To nie jest teoria. To moje osobiste refleksje.
Każda moja ciąża jest chciana i planowana. Każde dziecko bardzo wyczekiwane, ale jednocześnie mam coraz więcej obowiązków i coraz mniej czasu wolnego – a to siłą rzeczy, nie pozwala mi przeżywać kolejnej ciąży tak samo jak poprzednich.

Aleksandra Cybula
4 lat temu

Ja miałam to samo. Czasem zapomniałam o tym ze jestem w ciąży – tyle obowiazkow – po narodzinach natomiast przeżyliśmy totalne zauroczenie – mam wrażenie, że poziom endorfin był podobny jak przy zakochaniu się. Cudowny, piękny czas. Świadome macierzyństwo też ma dodatkowe zalety – bardziej cieszy wszystko i mniej frustracji wywołują obowiązki i nieprzespane noce.

Dorota Cieślak
4 lat temu

U mnie za kazdym razem te same emocje te same wariacje..kazdy ruch kazdy kopniak tak samo przezyty

Maria Ciahotna
4 lat temu

Inaczej jest za każdym razem – nie tylko ciąże są różne, tak samo ja byłam już trochę inna. Może było mniej ochów i achów przy kolejnych ciążach, ale znowu pojawiały się inne wspaniałe rzeczy – kiedy dzieci dowiadywały się o rodzeństwie, snuły plany, czego będą bobasa uczyć… Po trzeciej ciąży (w przeciągu 4 lat urodziła nam się trójka dzieci) aż żal mi było, że to już koniec… Dlatego czwartą ciążą cieszyłam się tak, jak gdyby była pierwszą (oczywiście na ile tylko się dało). :D

W roli mamy - wrolimamy.pl
Reply to  Maria Ciahotna

Racja – my kobiety też się zmieniamy. Z każdą kolejną ciążą dojrzewamy, a przez to inaczej przeżywamy – i nie chodzi o to, że gorzej, po prostu inaczej.
P.s. Troje dzieci w 4 lata – wow! :) Jesteś cudowna :) :*

Maria Ciahotna
4 lat temu
Reply to  Maria Ciahotna

tak jakoś wyszło ;) trzecie było w planie kiedyś później, jednak pojawienie się dwóch kresek było cudowną niespodzianką :D a czwarta dziecinka super uzupełniła naszą rodzinkę :D

W roli mamy - wrolimamy.pl
Reply to  Maria Ciahotna

To ile córeczek, ilu synów? :)

Maria Ciahotna
4 lat temu
Reply to  Maria Ciahotna

córcie trzy, synek jeden – razem drużyna nie do pokonania :)

W roli mamy - wrolimamy.pl
Reply to  Maria Ciahotna

Super! ?

Agata Rudnicka
4 lat temu

W czerwcu urodziłam trzeciego syna. Najstarszy ma 15 lat, średni 9 lat. To było coś po tylu latach. Ciąża całkiem spoko, nawet chyba najlepiej ze wszystkich. Mój mały Wojtek eh… Co tu dużo pisać.

W roli mamy - wrolimamy.pl
Reply to  Agata Rudnicka

Różnica wieku dosyć duża – to w jakimś stopniu ma wpływ na przeżywanie. U mnie różnica wieku będzie zdecydowanie mniejsza :)

Agnieszka Kwiatkowska

dla mnie było mega wyczekiwanie gdyż po 10 latach od ostatniej ciąży :) czułam się super zajarana tym faktem :)

W roli mamy - wrolimamy.pl

Noo po 10 latach to co innego :) U mnie przerwa jest znasznie krótsza ;)

Wanda Kokoszka
4 lat temu

Nieprawda

W roli mamy - wrolimamy.pl
Reply to  Wanda Kokoszka

Skąd wniosek, że moje OSOBISTE przemyślenia są kłamstwem??
To nie jest teza postawiona wobec wszystkich kobiet, to są moje refleksje…

Monika Brodnicka
4 lat temu

Nieprawda czeka się za każdym razem w stanie euforii i radosci

W roli mamy - wrolimamy.pl

Po pierwsze – to są moje OSOBISTE refleksje, dlatego nie rozumiem skąd wniosek, że napisałam nieprawdę?
Po drugie – nie napisałam, że trzecia ciąża mnie nie cieszy, wręcz przeciwnie! Chodzi jedynie o to, że mając już 2 małych dzieci mam tyle obowiązków i pracy przy nich, że najzwyczajniej w świecie brakuje mi czasu na to by każdego dnia rozmyślać o ciąży i przeżywać ją w taki sam sposób jak poprzednimi razy.

Bea Wawrzynowicz
4 lat temu

Kazda kolejna ciaza jest na innym etapie naszego zycia i to tez wplywa na to jak odczuwamy ciaze

W roli mamy - wrolimamy.pl

Zgadza się.

Kasia Górska
4 lat temu

A ja sie ciesze, jak przy kazdej ciazy, czekam na kazda wizyte u lekarza z motylkami w brzuchu, ale… brak czasu na odpoczynek odbija sie na mnie tak, ze czasem zapominam, ze jestem w ciazy
Najstarsza ma 3 lata, mlodsza poltora roku, a jestem w 13tc.

W roli mamy - wrolimamy.pl
Reply to  Kasia Górska

No właśnie – ja też czasem zapominam, że w ciąży jestem, choć bliżej mi do finału niż początku :P

Kasia Górska
4 lat temu
Reply to  Kasia Górska

Hihi. No to ja jeszcze mam prawo?

Beata Wojciechowska
4 lat temu

To chyba pisał ten artykuł ktoś kto dzieci niema

Magdalena Kus
4 lat temu

Ekscytacja ta sama, tylko obaw ciut mniej ;)

Dorota Gęsiorska
4 lat temu

Ekscytacja, odliczanie, rozmowy z synkiem, głaskanie… Z czwartym, piątym i szóstym dzieckiem podobnie

Anna Babik
4 lat temu

Trzecie dziecko było trochę zaskoczeniem (miało być, ale trochę pozniej;)) ciąża trochę inna od pozostałych bo nie było szans na odpoczynek itp kiedy wokół biega roczny maluch. Ale dzidziuś bardzo wyczekiwany a uparciuch urodził się po terminie

Kasia Albecka
4 lat temu

Tak samo oczekiwane i tak samo udane

Małgorzata Grędziok Ćwiękała

Przy pierwszej ciąży miałam tak samo . Oczekiwanie odliczanie itd. Za drugim razem już nieco mniej czasu wiadomo. Za trzecim razem to już wgl czasu brak. Wszystko na ostatnią chwilę było przygotowane. Trzeba było ubranka kompletować,bo maleństwo okazało się chłopakiem a w domu już 2 dziewczyny ;) były.kazda ciąża inna,poród inny. Za każdym razem gorszy.

top-facebook top-instagram top-search top-menu go-to-top-arrow search-close